De wachtlijst

Vroeger werd hem verteld dat hij door een donkere tunnel zou gaan. Aan het einde daarvan zouden degenen die hem zeer na stonden hem opwachten.
Hij herinnerde zich dat hij dat een geruststellende gedachte had gevonden. Het maakte hem een stukje minder angstig voor wat ooit zou gaan komen.

Vreemde gewaarwording. Daar waar hij zojuist nog doodmoe en loodzwaar was geweest, om over de pijn maar niet te spreken, had hij in een flits een verrassende metamorfose ondergaan. Ten eerste was hij plotseling zo licht als een veertje. Het gaf hem een gevoel van ongekende vrijheid die hij onmiddellijk benutte door ergens ter hoogte van het plafond nauwkeurig het gewriemel bij het bed te observeren. Ten tweede werd hij aangetrokken door een bijzonder licht dat hij, bij leven, nooit had kunnen beschrijven maar dat hem nu zo vertrouwd voorkwam alsof het er altijd was geweest. Een donkere tunnel kwam in dit scenario niet voor.

Daarna was er de onuitgesproken vraag: blijf ik of ga ik dit licht tegemoet? Zijn aarzeling was miniem. Zij moeten hier door, mijn toekomst ligt elders, wist hij ineens. De gedachte was nog niet bij hem opgekomen of het licht was overal om hen heen. Geen idee van tijd en ruimte. Maar ook zonder op deze begrippen te kunnen terugvallen merkte hij dat het gevoel van onthechting en vrede snel toenam.

Hij zou niet kunnen benoemen hoe deze overgang plaats vond maar Ineens bevond hij zich in een sfeer van stilte. Hier was het licht gedempt. Was dit de hemel? Of was het slechts een overgangssfeer? Werd hij geacht vanaf nu zelfstandig zijn weg te vinden? Of moest hij op zijn familieleden wachten?

Hij dacht: was er maar een deur. En zie: hij had het nog niet gedacht of er WAS een deur. Zonder aarzeling opende hij deze en bevond zich plotseling in een grote ruimte waarin zich duizenden mensen bevonden. De meeste zaten op wolkachtige banken tegen de muur. Anderen stonden in groepjes te converseren. Merkwaardig, dacht hij, zoveel mensen en toch is het hier doodstil.

Hij besloot zich aan te sluiten bij twee mensen die het dichtst bij hem stonden en hen te vragen of dit nu de hemel was en welke procedures hier gevolgd werden.

Nog voor dat hij de vragen kon uitspreken, was daar ineens een in goud licht gehuld wezen dat sprak: “Welkom allemaal in de centrale hal. Hierachter bevinden zich de reflectieruimtes. Daar kunt u in alle rust terugblikken op uw leven. Afhankelijk van dat proces kunt u daarna de sfeer betreden die bij u hoort. Maakt u zich geen zorgen, het gaat volkomen automatisch. Helaas moet ik u mededelen dat, sinds de aardse Tsunami en enkele ingrijpende aardbevingen, de wachtlijst voor de reflectieruimtes nog steeds vrij lang is. Daarom verzoeken wij u wat geduld te oefenen. Als u wilt kunt u wat entertainment visualiseren. Dat gaat, zeer eenvoudig, via gedachtenkracht. Bedankt voor uw aandacht.

Gelaten ging hij in een vrij hoekje zitten en dacht sterk aan het nummer Tears in Heaven. Even later drongen de melancholische tonen diep zijn geest binnen. “God, wat is dit mooi”, riep hij in vervoering.

Toen, dwars door de stem van Eric Clapton heen, kwam plotseling die onverwachte voice over: “dank je mijn zoon”.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Esoterische verhalen. Bookmark de permalink .

Een reactie op De wachtlijst

  1. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Wat een verhalen heb je toch Plato… geweldig. Zoveel verhalen en zoveel die de moeite waard zijn.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s