Dopingcontrole

De weg was smal. Als je niet oppaste, wachtte je het ravijn. In dat geval was je wel erg snel bij je einddoel, dacht hij zwetend en probeerde het wiel van zijn voorganger te volgen. Maar die zwabberde alle kanten op en hij was genoodzaakt zijn eigen spoor te trekken.
Hij overzag zijn directe omgeving en zag een bonte verzameling mensen in allerlei soorten, kleuren, maten en leeftijden. Weliswaar reed men min of meer in pelotonvorm, maar het waren overduidelijk allemaal individualisten. En voor iedereen gold: de aankomst was één groot vraagteken.

Achter hem reed een vrouw van middelbare leeftijd. Levendig scheerde ze langs de rand van het ravijn. Een aantal kilometers waren ze close opgereden. Dat was fijn. Maar ineens kwam hij tot de pijnlijke ontdekking dat deze tocht onberekenbare elementen in zich droeg. Zonder enige vorm van proces schopte ze plotseling tegen zijn voorwiel zodat hij zijn evenwicht verloor. Daarna ging ze gezellig naast een ander rijden alsof hij nooit had bestaan. Woedend besloot hij haar voortaan te mijden en koos moeizaam een nieuw spoor.

Hier was het stil. Voorlopig kwam hem dat goed uit. Soms maakte hij een praatje, dan weer trapte hij zijn kilometers weg in de beslotenheid van zijn gedachtenwereld. De weg voor hem was duister. Hij besloot dit op te vatten als een uitdaging en vanaf dat moment trok het donker zich precies zo ver terug als hij vooruit ging. Als zijn kuiten dreigden te verzuren at hij wat, koos een andere verzet en pedaleerde iets kalmer verder.

De kilometers leken eindeloos. Hij was moe. Plotseling reed er een baardige man naast hem,  keek hem aan en zei: ‘nog maar even voor ons he, dan zijn we er.’ Hij knikte. Zonder werkelijk te weten had hij dat gevoel ook.  ‘Maar dan?’ vroeg hij. ‘Dat weet niemand,’, zei de man. Iemand vertelde me dat men zich aan de andere kant van de streep een totaal ander mens voelt. En daarna komt natuurlijk de vraag: welke kant word je opgestuurd?’
‘Hoezo,’ zei hij verwonderd? ‘Dan zijn we er toch?’
De man knikte. ‘Dat denkt bijna iedereen,’ zei hij. ‘Maar deze tocht is slechts één van de vele. Wie uitgerust is, gaat door. Maar eerst is er de dopingcontrole.’ Die bepaalt uiteindelijk je richting.

‘Controleren ze hier dan op EPO?’ vroeg hij ongelovig.
‘Nee,’ zei de man glimlachend, ‘maar wel op een teveel aan EGO en een gebrek aan integriteit- en compassie met mederijders. Geloof me, dat is voor de meeste mensen al een flinke test.’ De man raakte even zijn arm aan en was plotseling verdwenen. Nu was het alsof hem een helder licht doorstroomde. Hij begreep.

De weg glooide bergaf. Omdat hij vermoeid was liet hij zijn versnellingsapparaat in de lichtste stand staan. Dan, toch nog onverwachts, was daar de eindstreep.
Plotseling passeerde hij de vrouw die, merkwaardigerwijze, op dit deel van het parcours zwaar moest klimmen. ‘Sterkte, voor straks,’ zei hij in het voorbijgaan. Er kwam geen antwoord.

Zijn finish kwam als een herfstblad in de wind.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Esoterische verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s