Berlijn III

Gisteren was het een vermoeiende dag. Vooral voor zoon die vanochtend zijn bed niet uit te timmeren was en het ontbijt aan zich voorbij liet gaan.

Tegen twaalf uur gingen we met de U-Bahn naar De Potzdamerplatz. Daar waar vroeger oude, majestueuze gebouwen de koetsjes en paarden flankeerden, staat nu een indrukwekkend staaltje nieuwbouw. Hoogtepunt is het Sony Center, een door een fraaie, gedeeltelijk glazen koepel overdekt centrum met bioscopen, restaurants en café’s met in het midden een vijver met fontein. Door het grote aantal bezoekers is het er sfeervol en levendig. We bleven hier enige uren en zoon kon er zijn verloren maaltijd inhalen. Hij nam o.a. chocolademelk met slagroom en weet nu dat ze de grote maten in enorme soepkommen met twee oren serveren zodat het wat komisch aandoet als je een slok neemt. Er is hier ook een nepstukje muur waarbij een even nep militair voor 2 euro alle vroegere stempels op een, ook al, neppas zet. Beetje grotesk vond ik het.

Hierna gingen we per S-Bahn naar de Friederichstrasse waar zich Checkpoint Charley bevindt. Het station bleek daar een flink eind vanaf te liggen en we besloten het stuk te gaan lopen. Tijdens de wandeling kruisten we Unter den Linden en liepen door tot we bij datgene kwamen wat men in de boeken het mooiste plein van Berlijn noemt: het Gendarmenpark. En dat was niets teveel gezegd. Het, rustige, plein wordt omzoomd door een paleis, een Dom en een muziektheater. Toen wij er waren werd er live klassieke muziek gespeeld onder het wit marmeren beeld van Schiller. Daardoor ontstond er een romantische, rustieke sfeer die af en toe wel werd onderbroken door gillende toeristen die in een fietstaxi het plein bestormden maar daarna gewoon weer terugkeerde. Vanwege deze heerlijke sfeer bleven wij hier geruime tijd hangen.

Daarna kwam zoon op het idee om ons per fietstaxi naar Checkpoint Charley te laten rijden. Een stukje van een halve kilometer. Ach, vooruit het is vakantie! Binnen enkele minuten waren we ter plaatse. Checkpoint Charley was, voor degenen die dat niet weten, de grensovergang tussen Oost- en West-Berlijn tussen 1961 en 1989, tussen communistische onvrijheid en Westerse vrijheid, ja zelfs vaak tussen dood en leven. Het Amerikaanse huisje is hier exact nagebouwd (het Oostduitse huisje niet) en er staan, ook hier weer, twee nepmilitairen met wie je voor een euro of wat op de foto kan. In het voormalig Oostduitse deel staan de muurmuseums te lonken en verdienen flink aan het toerisme.

Om Checkpoint Charley zijn muren vol plakkaten die in tekst en foto’s getuigen van de recente muurhistorie. Maar er staan ook mannekes die nep bontpetjes en militaire petten verkopen aan de argeloze toerist. Stom gedoe, zeker als je weet hoeveel mensen door de muur en het toenmalig regiem het leven lieten terwijl ze een poging waagden de vrijheid te bereiken.
Toch enige humor op deze plaats: een snackrestaurant tegenover het Checkpoint noemt zich: Snackpoint Charley. Kijk, en daar nemen we dan wel even een flesje ijsthee 🙂

Per U-Bahn gingen wij terug naar de Alexanderplatz waar we rond 19.00 arriveerden. Zoon slaapt alweer. Het is allemaal een beetje teveel voor hem.

In de avonduren is Berlijn nog steeds levendig. Rijk zijn ze niet in deze stad (slechts 38 procent van de inwoners heeft een baan) en ook de overheid heeft schulden van hier tot Jupiter en terug, maar bouwen, uitgaan en de stad feestelijk aankleden kunnen ze als de beste.

Die avond gingen we terug naar de plaats waar we al eerder waren. De Gedächtniskirche. Want daartegenover is een Chinees restaurant dat zoon graag wilde proberen. Het zat op de eerste verdieping. Daaronder zat uitgerekend een Wokrestaurant. Met alle geweld probeerde men daar ons binnen te slepen. Toen we toch voor de eerste verdieping kozen, siste hij tussen de tanden: look at the pricezzzzz. Maar daarboven aten wij een heerlijk 3 gangenmenu voor de prijs van rond de €20,00. Want in een stad waar miljoenen mensen moeten rondkomen van niet meer dan € 700,00 per maand kunnen de prijzen alleen maar gematigd zijn.

Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s