Reünie

Het traag optrekkende verkeer verspreidde felle lichtbundels over het grauwe asfalt. De logge touringcar voegde zich, langzaam snelheid makend, in de rij, nam even later moeizaam de krappe bocht en stond tien seconden later stil voor het zoveelste stoplicht.

Via een magnifieke, maar enigzins uit de hand gelopen sightseeing door het Westland, had weblogcollega hem die avond naar Delft Centraal gereden. Maar in plaats  van in een trein zat hij vijf minuten later in die touringcar. Leve de nachtelijke spoorwerkzaamheden, dacht hij mat, rekte zich uit en tuurde in het half duister naar de voor hem vreemde omgeving. Het klokje voor in de bus leerde hem dat het 23.14 uur was. Den Haag CS leek nog ver weg.

Elf uur voordien was hij, na een voorspoedige treinreis, aangekomen in Delft. De auto van zijn, tot voor kort virtuele, weblogcollega stond al klaar en even later zoefden ze de wegen af in de richting van een plaatsje dat hij voorheen alleen kende van de grote Bosatlas en de krant.

Hij had zich onmiddellijk thuis gevoeld daar in dat huis, tussen de anderen, die zo plotseling een gezicht hadden gekregen en samen een blok gezellige warmte vormden. Tussen de taart, de koffie, de kipkluifjes en de toetjes door verspreidden zich de gesprekken tussen de aanwezigen, die ieder op hun eigen wijze, gestalte gaven aan een succesvolle en in menig opzicht warme dag.

Exact om 23.30 stopte de bus bij station Den Haag CS. Pas achtentwintig minuten later zou er een sneltrein vertrekken richting Amsterdam Sloterdijk. Bij de informatiedesk vernam hij tot zijn tevredenheid dat er zelfs nog aansluiting was op een sprinter naar zijn woonplaats. Daarna wandelde hij tussen de overige reizigers door het station tot zijn trein arriveerde. zocht vervolgens een niet al te drukke coupé uit, pakte een onbeheerd liggende NRC en nestelde zich daarmee op ee van de banken.

De gastvrouw bezat het vermogen met maar enkele woorden duidelijk te maken dat je er bij hoorde. Gewoon, zonder voorwaarden. “Ga maar lekker zitten, je stoel staat klaar”, had ze gezegd. Haar woorden waren als een warm bad na een barre tocht. Zo kon het dus ook, dacht reiziger peinzend, ja, zo kon het dus ook. Een fijn mens, zo eenvoudig, zo sprekend, zo werkelijk levend. Kalmpjes tussen de gasten door laverend zette ze, met hulp van een aantal anderen, een perfecte organisatie neer. Een vruchtbare voedingsbodem voor een aantal prettige gesprekken en verrassend leuke ontmoetingen.

Omdat hij een half uur moest wachten op zijn aansluiting, probeerde hij op Station Sloterdijk zijn zoon te bellen. Maar de enige telefoon was defect. Hij zwierf een tijdje tussen de groepen rumoerige jongeren die, na een met drank besproeid avondje uit, wachtten op de laatste trein. Om 1.19 uur zette de sprinter zich in beweging.Tijdens de korte rit leerde reiziger van de NRC dat de demografische opbouw van Nederland te wensen overliet en dat het kweken van grotere gezinnen, waar de kleine regeringspartij zo’n warm voorstander van was, geen afdoende middel was tegen de aanhoudende vergrijzing.

Wonderlijk, dacht hij, hoe mensen die elkaar niet persoonlijk kennen, toch zo’n sterke band ontwikkelen door alleen een gemeenschappelijke hobby: schrijven. Daarbij leek het niet uit te maken of er geschreven werd over alledaagse dingen, fantasie, spiritualiteit, politieke actualiteit of persoonlijke problematiek. Er was een grote betrokkenheid, ook ten aanzien van degenen die, door omstandigheden, niet konden komen en die door iedereen werden gemist. Wat een waardevolle saamhorigheid.

Om 1.52 stapte hij zijn huis binnen. Zijn zoon was nog wakker. Reiziger deed zijn kort verslag. Later, nog enigszins in de overdrive, las hij zijn mail en zag dat de eerste stukjes over de weblogmeeting al waren verschenen.

Met zijn warme hoofd op het nog koele kussen flitste het door hem heen dat in een bepaald opzicht grote gezinnen toch wel degelijk een bijdrage leveren aan een bepaald soort vergrijzing. Zeer tevreden met deze diepe gedachte, verzonk reiziger daarna in een korte, droomloze slaap.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen non fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s