Treinkaartje

Op een mooie dag bezocht ik eens met mijn oude moeder een beurs in het zuiden van het land.
Het was heel gezellig geweest, ook al omdat ik niet verwacht had dat dat zij ooit nog zo’n evenement zou kunnen bezoeken. Zij was immers zo broos van gezondheid. Gelukkig hadden ze toen nog wel toiletten in de treinen. Tegenwoordig was zo’n uitstapje niet meer mogelijk geweest. Maar dit terzijde.

Op de terugweg deed zich een nogal vreemd incident voor. Vlak voordat we het eindstation bereikten werden de kaartjes gecontroleerd. Mijn moeder kon het smalle, speciale beurstreinkaartje zonder moeite overleggen. Maar terwijl ik zeker wist dat ik ook zo’n kaartje had (ik had de tickets zelf gekocht voor het toenmalig astronomische bedrag van f 31,20 per persoon) kon ik het nergens vinden. Wanhopig zocht ik in alle plooien van mijn kleding, haalde daar allerlei andere treinkaartjes uit, zocht in een overvolle tas maar ik vond het niet. De conducteur deed er wat cynisch over. Tja, waar was dat kaartje nou. als ik het toch echt gekocht had? zei hij veelbetekenend. Ik voelde mij enorm opgelaten tegenover de overige passagiers.

We bereikten onze woonplaats. Mijn moeder stapte (weifelend) uit maar ik moest blijven doorzoeken. Dat werd nu bemoeilijkt doordat er een heel gezelschap de coupe in kwam waarvan eenn mevrouw haar vele tassen en koffertjes vlak tegen me aanzette zodat ik haast geen vin kon verroeren. De trein zette zich in beweging en ik brulde: verdorie, nou ga ik ook nog richting Krommenie, daar moet ik helemaal niet heen. De conducteur grijnsde. Hij zou mij wel krijgen.

Hoe het komt snap ik niet, maar op een bepaald moment vond ik het kaartje toch. De conducteur knipte er vakkundig een gaatje in en zei vermanend: volgende keer beter opbergen he? Net voor de trein station Uitgeest verliet kon ik uitstappen. Daar stond ik met een, in weerwil van de koude wind die er vaak op een open stations waait, verhitte kop en vroeg me af hoe dit alles toch kon gebeuren. Het leek een droom.

Nou…dat was het ook. Maar het gekke was: toen ik wakker was had ik het gevoel dat het heel echt was. Terwijl mijn moeder al bijna 14 jaar dood is en ik nooit per trein met haar naar een verre beurs ben gegaan.

De eerste minuut was ik nog woedend. Ik wilde terug, die trein in. Daarna werd ik rustiger maar vroeg mij wel af: wie of wat bedenkt nu de ingrediënten van zo’n droom en kookt daar zo’n beklemmend soepje van?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in mijn dromen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s