Film: Alexandra

De film begint als Alexandra met een legertrein van Sint Petersburg naar het legerkamp, waar haar kleinzoon is ingekwartierd, wordt vervoerd.

Alexandra is sinds een jaar weduwe. Haar huwelijk was één bak ellende omdat haar man niets deed dan brullen en schreeuwen. Sinds zijn dood kan ze gaan en staan waar ze wil. De rest van de familie is al eerder gestorven en haar kleinzoon is dus alles wat ze nog heeft. Alexandra is een vrouw met een sterke wil, en beziet het legerkamp als een absurd fenomeen waarin ondervoede jonge jongens “zichzelf niet eens goed wassen”.

Ze wordt ondergebracht in een twee vierkante meter grote, met oude palen en zeildoek afgescheiden ruimte waar het bloedheet is. Daar ziet ze haar kleinzoon terug. Hij stinkt en heeft zweren op zijn voeten. Ach, wat ziet die jongen er toch uit. Hij zou zich eens goed moeten reinigen.

Kleinzoon draagt haar een tank binnen (“niet aan mijn benen trekken, ik kan het zelf wel”) en laat haar deze van binnen zien. De tank is oud en stinkt als de hel. Oma: mmmm..”er hangt hier een geurtje”. Ze krijgt een lege Kalashnikov in haar handen die ze even mag proberen. Ze klikt eens met de haan en zegt: “klaar, dit is goed genoeg”.

Als kleinzoon op patrouille moet gaat ze in haar eentje het kamp onderzoeken. De soldaat die haar moet rondleiden heeft de taak van zijn leven want oma luistert namelijk voor geen meter. “Ga maar weg, ik kan het zelf wel vinden, weg, weg.” “Ja, maar mevrouw….”Weg, weg, zeg ik toch, stoor me niet langer”. Soldaat druipt af.  Oma gaat alleen verder en distribueert al haar meegenomen voedsel onder de soldaten (kijk toch, die jongens krijgen niet eens genoeg te eten).

Later gaat Alexandra naar de plaatselijke markt waar voornamelijk Tsjetsjeense vrouwen hun waren verkopen. Ze wordt meteen goede maatjes met ze en al snel blijkt dat er tussen deze vrouwen en de Russische Alexandra qua opvatting over de burgerstrijd geen verschillen bestaan. Beiden verafschuwen de oorlog, het leed wordt gemeenschappelijk beleefd en uiteindelijk kunnen ze er als vriendinnen om huilen. De vrouwen storten haar tas vol met sigaretten, die ze later aan de soldaten uitdeelt. Betalen hoeft ze niets.

Een van de laatste scenes is ontroerend en grappig tegelijk. De soldaten moeten een tafel voor haar dekken met warme maaltijd en zelfs een vaasje bloemen. Terwijl ze (expres) langzaam wat muizenhapjes neemt kijken de soldaten toe en zijn zichtbaar blij dat ze maar zo weinig eet. Nadat ze oma naar haar hut hebben gebracht, storten ze zich op de resten.

Niet lang daarna moet haar kleinzoon naar het front en Alexandra met de trein terug. Ondanks de hardheid van het kamp is het afscheid ontroerend. Er is toch een vleug van kameraadschap ontstaan. Het afscheid van de Tjetsjeense vrouwen, tegen de achtergrond van een stukgeschoten stad zonder perspectief,  is zelf ontroerend te noemen.

Alhoewel het thema op zich zwaar te noemen is, wordt de film toch licht en soms zelfs vrolijk vanwege de eigengereide, super eigenwijze houding van Alexandra die in feite de hele compagnie haar wil op legt door gewoon haar eigen gang te gaan. Vooral de confrontatie met de Tsjetsjeense vrouwen is ontroerend en veelzeggend.

Onwillekeurig denk je: als er wat meer vrouwen-energie in de wereld zou zijn, dan hadden we niet zoveel van die onzinnige oorlogen.

Ik vond deze (Russische) film het kijken bepaald de moeite waard.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s