Lenteperikelen II

Aan niets te denken dan aan lentegroen
De bomen, vouwbaar nog en zacht
De lichtheid van een blad vol kracht
De nerven scherp gelijnd, als een cartoon

Zo fietsend door de straat, langs het plantsoen
De warme wind schuin achter mij
Voel ik me vlinderlicht en blij
En in mij doemt een zonnig visioen

Het kleine kind, met onbevlekt blazoen
Zoals het op het tuinpad speelt
En door het zonlicht wordt gestreeld
Als in een zoet, nooit eindigend seizoen

Heel kort maar, dan vervloeit het beeld
Onstuitbaar, want jeugd kan men niet overdoen.

Dscf0019

 Tekst en foto: Plato 2008
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s