preoccupatie

Hoi buur, lekker geslapen?

Geslapen? Gatverdamme, wat een klote nacht heb ik gehad.

Oh, hoezo dan, voelde u zich niet lekker?

Ach man, piekeren. En maar draaien, en maar draaien. Beetje doezelen, beetje wakker, beetje slapen, Eén grote bak ellende.

Gek, daar heb ik nu nooit last van. Ik ga naar bed, pak een Tolstoj van het plankje, lees twee bladzijden, de ogen beginnen te draaien en hup, vaak nog met het licht aan, net zo makkelijk.

Ja ja, en dan ga ik denken. Moet ik morgen nou de keuken schilderen of zal ik me gewoon beter melden. En gaan we nou dit weekeinde naar Meindert en Minny of naar de meubelboulevard. Al die zware gedachten dus.

Ja buur, zo gaat dat. Er gaat niets boven goed uitrusten. En dan ‘s-morgens gewoon weer vroeg uit de veren, likje tandpasta in de bek, pannensponsje over het gezicht om de slaapjes er uit te vegen en boem… . Heerlijk zo’n nieuwe dag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Jawel...

Precies, precies…en dan duurt zo’n nacht dus verschrik-ke-lijk lang, dat ben je toch met me eens. En dan kan je wel slaappillen in gaan nemen, maar daar raakt je lijf zo aan gewend. Voor je het weet ben je nog meer verslaafd. Dat je steeds meer nodig heb, zeg maar, snappie?

Tuurlijk, tja.., maar goed, vandaag maar eens de voortuin onder handen nemen. Onkruid er uit en zo. Lekker klusje voor vandaag. Niet te warm, niet te koud. Maar eerst een lekker bakje vers gemalen koffie met een lekkere kokosmakroon.

Oh, nee, koffie moet ik niet aan beginnen. DAN slaap ik zeker niet meer. Kan ik nog beter een borrel nemen. Maar ja, dan krijg ik ruzie, de vrouw is NIET makkelijk. ’t Is niet voor niks dat ik al om half elf buiten loop.  Weet je wat ze zegt tegen me….vanochtend….ze zegt: man loop toch niet altijd zo vreselijk dom te ouwehoeren. Ga gewoon es wat doen. Hier…..MIJN vrouw.

En daarna weer verder natuurlijk. Nou meneer, dan zult u zien hoe mijn tuintje reeds in de maand mei groeit en bloeit. Ja, haha… en gewoon met de handjes hoor. Geen grote hulpmiddelen.

Nou, als er iemand is die zijn handjes laat wapperen ben ik het wel. Verdorie, ik heb al weer vijf maanden een vaste baan. Over een maand loopt mijn contract af. En dan denk ik, zal ik het laten verlengen, een heel jaar op die vorkheftruck? Of zal ik weer gewoon gaan beunen. Dat kan me dan weer zo bezighouden he?

Oh ja, wat u zegt. Een mens moet zichzelf bezig houden. Dat is goed voor het lijf en goed voor de brains. Ach, je hebt van die mensen die zijn ZO gepreoccupeerd door het dagelijks bestaan, nietwaar. Nou, haha… daar hebben wij geen last van he buur?

Nee, oh nee, beslist niet. Wij zijn ook tegen alles ingeënd.

He? oh hahaha, nou prettige dag buur. De groeten aan uw lieftallige echtgenote.

Doei.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s