Hooghartig

“Er uit”, brulde hij. “Dat gezeik altijd”. Woest rukte hij de achterdeur open en schopte ze allebei het erf op. Als angstige hazen renden ze nog een meter door en bleven toen aarzelend naar de gesloten deur kijken.
“Ik zei nog, kappen nou. Je weet dat ie er niet van houdt?” gispte Tom. “Verdorie, pas je dan een beetje aan? “Jij dan”, beet Minny van zich af. “Als jij niet zo nodig die bloempot van de vensterbank moest rossen, hadden we nou nog op de bank gezeten.”
“Tuurlijk, het zal mijn schuld wel zijn”, bromde Tom. “Laten we maar een eindje omgaan. Kan ie afkoelen.”

Achter elkaar liepen ze de steeg in. Halverwege kwamen ze Sebastiaan tegen. “Hoi”, zei Tom, die niet zulke hartelijke betrekkingen met hem onderhield sinds ze op een avond elkaar bijna de tanden uit de bek hadden geklauwd. Om niets, voor zover hij zich kon herinneren. “Aan de wandel?” Sebastiaan knikte lauw. “Yep, ze zijn niet thuis. Ik ga niet de hele dag alleen zitten. Doei”. Sebastiaan was er vandoor.

Zwijgend liepen ze verder. “Effe pisse”, zei Tom en zonder gêne deponeerde hij zijn overtollig vocht tegen de hortensia van buurman Slop. Minny draaide zich discreet om en staarde ogenknipperend naar drie snaterende eenden aan de slootkant.

Plotseling… een bekend geluid. Ze renden terug naar het huis.Daar stond hij. Aarzelend naderden ze. “Kom op stelletje durfals,”schimpte hij, “eten”. Ze schoten naar binnen en roken. “Dacht ik wel”, bromde Tom hooghartig. “Weer dat spul van Euroshopper”.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s