Majesteit

Met haar benige handen pakte ze het onbreekbare koffiebekertje en zette het op het rollatorblad.
Daarna schuifelde ze voorzichtig naar het keukentje, zette de beker keurig in het midden van het senseoapparaat en drukte de knop in. Ha, een lekker bakje koffie. Ze keek op de klok. Half twaalf. Nog tweeënhalf uur.

Voorzichtig manoeuvrerend ging ze terug naar de tafel en bekeek goedkeurend het bosje tulpen. Wat zou ze die mooi vinden. Nou ja, het mocht ook wel. Want het was beslist heel bijzonder dat ze juist haar kamer had uitgekozen voor een kort bezoek.

Met één hand steunend op het tafelblad liet ze de rollator los. Wat zou het mooi zijn als ze haar, rechtop staande, zou kunnen begroeten en haar de bloemen geven. Wat zou ze daarbij zeggen? Van alle varianten die in haar hoofd opkwamen leken haar de zinnen ‘welkom op deze heuglijke dag,majesteit. Mag ik u deze bloemen overhandigen?’ haar wel de meest fraaie. Zou ze een buiging maken, of zou het ook bij een neigen van haar hoofd mogen blijven? Ze zou toch wel rekening met haar leeftijd houden?

Een paar stapjes proberen. Ze pakte de bloemen en liep,wankelend maar vooruit, het naar het dressoir. Daar hield ze zich met een hand aan het sleuteltje van de kast vast. Dan ging ze recht staan en hield de bloemen schuin naar voren. ‘WEL-kom op dees’ heugelijke dag…nee, dat was veel te deftig. Kom zeg, ze was toch geen freule. En eenvoudiger nu qua uitspraak: Welkom, op deze heu-ge-lij-ke dag. Nee zo was weer te familiair. Ze zuchtte. Heel eenvoudig was het nog niet eens.

Plotseling voelde ze zich moe. Ze legde de bloemen op de kastplank en zichzelf aan de leunstoel vasthoudend strompelde ze vervolgens naar het bed met de grote witte sprei. Nu gewoon maar even schoenen uit en liggen.Niet lang. Een half uurtje was genoeg. Ze moest straks fit zijn. Ze keek naar de foto op het nachtkastje. Wat was de gelijkenis tussen haar dochter en de majesteit toch opvallend groot. Behalve het kapsel en de neus, die waren anders. En haar dochter was natuurlijk jonger. Maar toch, als ze zo tussen je ooghaartjes doorkeek.. ze gaapte, wipte haar slofjes uit en drapeerde zichzelf op de sprei.

Om tien voor twee werd ze wakker. Zo snel ze kon stond ze open streek de sprei glad. Ze had net voldoende tijd om naar het dressoir te gaan en de bloemen stevig vast te pakken. Hoe was dat zinnetje nu ook alweer? Het begon met majesteit, of nee toch niet, het was anders.

Daar werd geklopt. Ze opende de deur en sprak plechtig. ‘Op deze mooie dag wens ik u.. . verder kwam ze niet. De majesteit stormde de kamer in en zei: ‘zo, nu eerst een bak koffie,  ik sterf van de dorst!”

Daar stond zij: vol bewondering en ontzag. ‘Majesteit,’ mompelde ze onderdanig en boog haar hoofd.
‘Moeder, ik ben majesteit niet, dat weet je toch? Jeetje, hoe vaak moet ik nou nog zeggen dat je die senseo met water moet vullen. Zo werkt het toch niet! En verdorie, nou heb ik je  gisteren van die mooie tulpen gegeven en je zet ze niet eens in een vaas.
Luister je wel, moeder?”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s