Mist

Vanaf het zwart-wit betegelde terras keek hij uit over het door riet en bomen omzoomde meer waarover een zachte waas van diepe stilte hing. In de verte klonk de luide roep van een blauwe reiger. Even huiverde hij en keek naar de lucht. Het werd snel donker in deze streken.
Hij dacht terug. Aan de zo verlangde stilte, die rust bracht maar ook diep door zijn ziel sneed. Aan de ruimte die weldadig op hem inwerkte, maar die ook zo groot was dat hij bij God niet wist hoe deze te vullen. Aan haar…

Ze scholden niet, ze krijsten niet. Er vielen nooit grote woorden. Meestal vochten ze hun onenigheden uit in ijzingwekkende stilte. Psychologische oorlogsvoering, dacht hij wrang. De hakken in het zand. Ieder overtuigd van het eigen gelijk. Elk in zijn eigen web geweven. Het kwam toch altijd weer goed.
Maar op een dag kwam het NIET meer goed. Die dag besloot hij dat hij zou weggaan, dat hij zou gaan verhuizen naar een andere provincie. Vanaf dat moment maakten ze geen ruzie meer maar leefden stil langs elkaar heen, als door een dikke mist van elkaar gescheiden.
De dag dat ze elkaar voor het laatst in de ogen keken hadden ze gehuild. Toen was hij gegaan. Zij had stil de deur achter hem gesloten.

Het meer was donker nu. Hij voelde de koude avonddamp tegen zijn voorhoofd, ging naar binnen en sloot de schuifdeur. Maar in zijn binnenste brandde zijn liefde voor haar als  een wanhopig vuur.

Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s