Jos Brink

De Rijnstraat,Amsterdam. Eind jaren ’50. Een kleine woonkamer. In de linkerhoek bij het raam,op een klein tafeltje, staat een distributie radio. Er zitten maar een stuk of vier zenders op.  

Ik schat mezelf elf, misschien twaalf jaar. Ik zit op de grond, met mijn oor tegen de radio. Ikluister naar een hoorspel. Ik ben gek op spannende verhalen en sommigehoorspelacteurs (met Huib Orizand boven aan mijn lijstje vanwege zijn heelbijzondere, sonore stem) prikkelen mijn fantasie. Het stuk gaat over mensen ineen blokhut die ingesneeuwd zijn. Een jonge jongen roept iets over hulp halen. Ook hij legt een prachtige spanning in zijn tekst die mij inspireert tot het bedenken en vertellen van verhalen.
Zijn naam, hoor ik later bij het noemen van de acteurs, is Jos Brink.

Jos_brink_15

Enige tijd geleden las ik de, bij zijn dood, aan hem gewijde artikelen. Ik zal niet de enige Nederlander zijn geweest die dat met een triest gevoel deed. Want hij was geliefd bij grote lagen van de bevolking. Niet alleen om zijn prestaties maar zeker ook omdat hij een uitstraling had van een oprecht, gelovig en aimabel mens.

In die artikelen leest u wat hij allemaal gedaan heeft op het gebied van toneel, cabaret, TV, de schrijverij en de kerk. Dat is niet weinig geweest. Zijn werkelijke talent lag m.i. op het gebied van toneel en met name het cabaret waar zijn grote liefde lag. Hij kwam er rond voor uit dat zijn escapades op het gebied van de TV (hoe succesvol ook) met name waren bedoeld om zijn nieuwe cabaretproducties te financieren.

Ik vond niet alles, wat hij op de TV deed, goed. Vooral in de latere jaren vond ik zijn stijl te behaagzuchtig, zijn grappen net iets te oubollig en te inkopperig. Ik vond dat jammer omdat hij zijn talent daar geen eer mee aan deed.

Liever keek ik naar de registraties van zijn cabaretvoorstellingen. Eens zag ik hem live in de musical Amerika Amerika (met Caroline Kaart en Frank Sanders) en daar was hij ouderwets op dreef. Buitengewoon goed en losjes acterend, maar ook schmierend (al of niet ingestudeerd) pakte hij de zaal moeiteloos in. Ik genoot.

Hoe onbegrijpelijk is het dat hij er niet meer is. Met zijn humor, zijn losheid van acteren, zijn compassie. Hoe vreemd is het te bedenken dat de stem, die ik 47 jaar geleden voor het eerst hoorde op die kleine, Amsterdamse bovenkamer, voor altijd zwijgt.  En toch is het zo.

Hij zal hierboven met liefde zijn ontvangen.

Josbrinkgroot

Tekst: plato 2007
Foto 1: heiloo.dvonline.net
Foto 2: http://www.wentertainment.nl

 

Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s