Ultramarijn

Achtergrond verhaal:
Ultramarijn is een pigment (kleurstof) dat gewonnen wordt uit de lapis lazuli. Vóór de 13e eeuw ging dat winnen erg moeizaam. Na veel malen ontstond er eindelijk een bleek grijsachtig poeder. Pas na menging met was, olie en hars, kwam het Ultramarijn in zijn volle kleur vrij.  In de 15e eeuw beschreef de schilder Cennino Cennini dit procedé. Op basis van deze informatie schreef ik het onderstaande fictieve verhaal. (bron: Wikipedia)

‘Hé, Antonio.’  Kleine Allesandro gooide de houten buitendeur met zo’n klap open dat het huisje ervan trilde.
‘Ho rustig een beetje, kleine aap,’ bromde de oude Antonio, ‘Je laat het huis nog instorten.’
Allessandro kwam schuin achter hem staan. ‘Wat maakt u, Antonio?’
Antonio legde een ogenblik zijn penseel neer en streek zijn kleine vriend over zijn bol.
‘Een afbeelding van de heer Jezus, jongen,  in blauw. Alleen…’ Antonio zuchtte. ‘Waarom zucht je?’ informeerde de jongen.
‘Het gaat het niet goed?’
Antonio pakte de penseel weer beet en hield hem voor Allesandro’s neus. Wat voor kleur is dit?’
‘Blauw,’ zei Allessandro.
‘Ha,’ lachte Antonio kort en vervolgde geheimzinnig: ‘maar WAT voor blauw?’
‘Oh,’ lachte Allesandro, ‘Ultramarijn.’
‘Hoe weet JIJ dat,’ glimlachte Antonio, pseudo verbluft.
‘U heeft er gisteren over verteld, Antonio? Dat weet u toch? U zei dat u zich soms wel dagen lang een ongeluk aan het malen bent tot u een klein beetje ultramarijn hebt. En dan niet eens mooi blauw maar een beetje grijzig. Zo was het toch?’

Antonio, verheugd over de betrokkenheid van de jongen, knikte bevestigend.
‘Dit schilderij is voor de koopman Libertini. Het moet volgende week af zijn. Maar ik heb inderdaad niet genoeg mooi blauw. Ik ben al maanden bezig om te experimenteren met was en olie. Ik krijg het schilderij zo nooit op tijd af.
‘Mag ik helpen, Antonio, alstublieft, mag het? Als ik later schilder wil worden moet ik toch van alle materialen weten?
‘Antonio keek streng. Steeds getroffen door de gelijkenis met Giovanni, kon hij de jongen moeilijk iets weigeren. Het leek wel of God zelf hem deze jongen gezonden had om hem troost te bieden in zijn verdriet om de dood van zijn zoon.
‘Heb je al je werkjes thuis gedaan?’ vroeg hij bars.
‘Ja, Antonio,’ knikte Allessandro.
‘En vind je moeder het goed?’
‘Ja, Antonio, mag ik nu?’
Antonio gaf hem wat poeder. ‘hier, meng maar met was en olie. Als je klaar bent, dan zet je het maar in de hoek.’ Daarna zette hij zich weer aan het werk en schilderde zonder op of om te kijken door totdat het licht minder werd.

‘Gaat het?, vroeg hij over zijn schouder?
‘Ja, Antonio. Alleen de olie was bijna op en toen heb ik er een beetje hars in gedaan. Nu is het helemaal blauw geworden,’ zei Allessandro een beetje benepen. ‘Mocht dat wel?’
Met een ruk stond Antonio op rukte de jongen het potje uit de handen. Toen gaf hij een schreeuw. Want op de bodem van het potje lag een dikke laag prachtig ultramarijn, zo blauw, zo blauw als hij nog nooit had gezien.

Ach, kleine Allesandro kon maar niet begrijpen waarom de oude man zo enthousiast met hem over de planken vloer danste, dat het huisje ervan trilde.

Gio1


schilderij van Cennino Cennini
tekst: @Plato 2007
Afbeeldingen: geleend van internet
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s