Frustratie

De laatste tijd doe ik vrijwel alles lopend. Dat is goed voor mijn gewicht (er moet nog steeds het nodige af).
Eigenlijk hoopte ik dat iemand op een dag tegen me zou zeggen: goh, zie ik het goed, word jij slanker?
Maar nee.
Vanmorgen kom ik van de markt en loop door de steeg naar huis. Aan de andere kant komt een mevrouw met een wandelstok langzaam mijn kant op. Ik ken haar wel. Ze is 91 en ze woont in het flatje tegenover mijn huis. Ze heeft mijn kinderen nog als ukkies gekend.
Dichterbij gekomen groeten wij elkaar vriendelijk. Dan zegt ze:
Goh, wat hewwe ik jou al een taidje niet meer gezien. Jonge, wat hewwe jai een dikke harses gekregen. Ik herkende je baina niet.

Ik grijnsde breed maar van binnen voel ik mijn EGO pijlsnel kleiner worden.

Nog maar een tandje bijzetten dan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen non fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s