thuiszorg

‘Dames en heren, hierin deze kleine flat aan de rand van Rommeldijk heeft zich vanavond een klein drama afgespeeld. Commissaris, kunt u de kijkers vertellen wat er aan de hand was?’
‘Zeker,  wij werden gebeld door de thuiszorgorganisatie  Ze vertelden dat mevrouw B. al de hele avond bezig was de telefoonlijnen te verstoren. Herhaaldelijk heeft men haar gevraagd hiermee op te houden. Maar ze bleef maar aan de gang. Nadere informatie wees uit dat mevrouw wel oud maar volkomen toerekeningsvatbaar was. Reden voor ons om haar in hechtenis te nemen.’
‘Maar commissaris, de vrouw is 87!’
‘Sorry, lopende het onderzoek kan ik verder niets mededelen.’
‘Commissaris, dank u wel.’
‘Graag gedaan.’

‘Inmiddels lijkt de kwestie met een sisser af te lopen. Na verhoor hier ter plaatse is besloten mevrouw niet mee te nemen naar het bureau. Helaas is de thuiszorgorganisatie niet bereikbaar voor commentaar. Maar gelukkig is mevrouw B. bereid haar verhaal te vertellen. Mevrouw B. uw commentaar graag.’

‘Ik heet gewoon mevrouw Beentjes hoor. Zeg maar Francien. Kijk, ik heb elke avond om zeven uur iemand van de thuiszorg hier die mijn linkerbeen verbindt.
‘U heeft iets aan het been?’
‘Ja, ik ben laatst gevallen over mijn rollator en nu heb ik een open been.’
‘Ah juist.’
‘Maar nou had ik net gebeld met zo’n belspelletje want ik wist het woord. Ze vroegen een dier van drie letters dat elke dag een eitje legt. En dat wist ik.’
Toen die zuster binnen kwam was ik juist uitgebeld. Maar omdat ik zo last van mijn gewrichten heb kon ik de hoorn er niet goed opleggen. Toen heb ik hem maar laten hangen.’
‘En toen?’
Toen heeft die zuster me verbonden. Ze was eigenlijk zo klaar en ze zei: ik heb het druk en ik moet als een speer weer naar de volgende. Ze heeft wel de hoorn  voor me op het toestel gelegd en de telefoon een stukkie naar me toegeschoven.’
‘Dat was wel aardig van die mevrouw.’
‘Ja hoor. Maar goed, toen ze eenmaal weg was en ik ging verzitten, dacht ik, wat voel ik nou voor geks? Ik kijk en ik zie dat die zuster bij het verbinden van mijn been het snoer van de telefoon mee verbonden heeft. En dat snoer drukte tegen mijn wond aan.’
‘Wat raar. En wat deed u toen?’
‘De thuiszorg bellen natuurlijk. Ik dacht, dan komen ze me wel even helpen. Dus ik bel, ze nemen op ik zeg wat er aan de hand is. Gooien ze de telefoon er zo weer op. Ik opnieuw bellen. Gooien ze de hoorn er nog een keer op. Ik werd zo  giftig, ik dacht: en nou BLIJF ik bellen. Ja, meneer want dan hebben ze een kwaaie aan mij. Het is toch een schandaal?’
‘Maar waarom deden ze dat? Wat had u dan tegen ze gezegd?’
‘Nou ik zei alleen maar: hallo mevrouw Beentjes hier. Ik ben verkeerd verbonden.’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s