Vies

Het was stil in de halfdonkere slaapkamer. Moeder zat op een houten stoel naast het bed en bette de polsen van de kleine jongen die daar lag, de ogen gesloten. Zijn ademhaling was onrustig. Af en toe hoestte hij.
De dokter was zojuist geweest. Hij had nieuwe medicijnen meegenomen. Die moesten de zware koorts nu snel dempen. Als dat niet lukte, was ziekenhuisopneming onvermijdelijk, had hij gezegd. Ze temperatuurde. Het apparaat wees 40,4 aan. Dat was heel hoog, dacht ze. Zo’n vieze ontsteking. Nerveus stond ze op.

Ze ging met het washandje naar de keuken en hield het onder de koude waterstraal. Daarna ging ze terug naar de slaapkamer en legde het voorzichtig op het voorhoofd van haar jongen. Hij kreunde in zijn slaap.

Vader stak zijn hoofd om de hoek van de deur. Kom nou naar de woonkamer, fluisterde hij. Hij slaapt. Je kunt verder toch niets doen. Ze schudde haar hoofd. Haar plaats was hier.

De klok tikte deuren weg. Ze doezelde. Plotseling schrok ze op. De jongen was wakker geworden en zei zacht: dorst. Ze rende weg en kwam even later terug met een glas water. Hij dronk gulzig. Daarna zonk zijn hoofd terug op het kussen.
Ze temperatuurde weer: 39,8. Ze haalde diep adem. Gelukkig, iets lager. De medicijnen sloegen aan.

Dan, onverwacht, maakte de jongen een wapperende beweging met het dekbed in haar richting. Heb je warm lieverd?  vroeg ze bezorgd. Nee, zei hij, terwijl hij zwakjes grijnsde: ik heb net een heel vies windje gelaten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s