Curiosum

Vandaag zou ik een stukje schrijven over curiosa.  Maar vandaag ook haalde mijn zoon zijn einddiploma MBO.  Dat leverde zoveel geluksgevoel op dat ik er wel over MOET schrijven. Andere ouders zullen dat wel herkennen.
Mijn zoon werd in 1987 geboren met een open verhemelte. Om die reden verbleef hij jarenlang opeen school voor logopedie. Daar werd goed werk verricht maar leertechnisch liep hij een grote achterstand op. Daarom kwam hij in Zaanstad in het LOM- en later het voortgezette LOM onderwijs terecht.  Hij deed het daar goed maar zijn achterstand haalde hij niet in.

Als gevolg daarvan kwam hij rond het jaar 2000 op de LWOO afdeling van het VMBO (de praktijkopleiding van het VMBO en wel zodanig ingericht dat er meer ruimte is voor individuele aandacht). Hij haalde het diploma maar toch had hij zelf het gevoel: ik heb nog een soort stempel van onvermogen. Want de leiding van de school had het woord LWOO keurig op het diploma gezet zodat ze dat op het MBO ook meteen wisten.

Inmiddels had mijn zoon een hobby gevonden in het computeren en zo was het logisch dat hij MBO ICT zou gaan doen. En wat nou zo leuk is: daar ontwikkelde hij zich hartstikke sterk in. Zo sterk dat hij ook veel privé werd gevraagd voor reparaties en installaties. Het verhoogde zijn gevoel van eigenwaarde niet gering. Ik was zo blij. Want het was zo nodig dat, na jaren van moeizaam onderwijs en veel medische onderzoeken en ingrepen, er eens een positieve kentering in zijn leven kwam.

En nu heeft hij dus dat diploma, samen met nog  6 jongens uit een groep van dik 30 man. Voor de school zelf geen beste score. Zoon heeft daar een heldere mening over. ‘Dat competentie gericht leren is niets voor onze groep jongens. Wij kunnen dat niet goed. Ze hadden ons klassikaal onderwijs moeten geven met meer discipline.’ Ik ben het met hem eens. Maar het ministerie heeft het niet in voorraad.  Wel, de resultaten zijn er dan ook naar.  Ze zullen wel eens wijs worden in den Haag.

Vandaag kwam hij thuis na het laatste evaluatiegesprek met zijn coach. Met een brede grijns zette hij een pakje voor me neer. ‘Hier, voor jou. En bedankt voor je steun,’, zei hij grijnzend. Had ie een prachtige nieuwe waterkoker voor me gekocht omdat de mijne continue kapot was. Ik moest er even van slikken en dacht stiekem: je zegt het niet dagelijks tegen elkaar maar wat ben ik trots op hem (zo goed als ik ook trots op mijn dochter ben) zo’n jongen: het is een curiosum onder de curiosa.

 Img_4227

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familieverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s