Zakkie

Ze zaten samen voor de buis. Hij zapte, zij gaapte.
‘Moet je nu nog die film,’ mompelde hij verveeld en veegde met zijn rechterbeen haar voeten van het bijzettafeltje.
‘Wat zei je?’ riep zijn vrouw verschrikt en wreef haar ogen.
‘Of je nog naar die film moet kijken!’ riep hij harder, nam een slok bier.
‘Ja doe maar’, zei ze, meer omdat ze hem wilde pesten dan dat ze zo nodig voor de 5e keer Octopussy wilde kijken.
‘Maar Raymann is laat, begint zo,’, stribbelde hij tegen.
‘Je vroeg het me toch?’ snibde zij. Geef mij ook eens wat.
Hij nam een slok en gaf haar de fles. Geroutineerd liet ze haar keel vollopen.
Hé, nou ik weer, bromde hij en griste de fles weer uit haar hand.
‘Ken je die laatste blondjes mop al?’
De vrouw kende hem niet.
‘Luister,’ zei hij:

‘Een dom blondje en haar man lopen op straat.
Zegt die man: kijk..een dooie vogel.
Zij kijkt naar boven en zegt: waar dan?

‘Hahahaha, hoe vind je hem?’
De vrouw gaapte: ‘nou ze kan ‘m niet zien, dat kan toch?’ gaapte ze.
‘Trut, een dood vogeltje zie je toch niet in de lucht?’ gromde hij. ‘tjonge, niet te geloven.’
‘Ik moet even naar de WC, schuif eens op.’
Traag stond ze op en verdween in de richting van het toilet. Snel zapte de man naar Raymann is laat en ging er eens goed voor zitten. Toen zijn vrouw weer binnenkwam keek hij haar aan met de blik van de fiere overwinnaar.
‘Ik dacht dat we een film gingen kijken,’ teemde de vrouw.
‘Ja, nu zit ik al te kijken, dan had je eerder moeten zijn,’ wees hij af en klemde het zapinstrument stevig in zijn handen.
De vrouw schikte zich in haar lot en dronk als wraak het laatste beetje pils uit het flesje. Ze keken naar een komiek die een verhaal hield over Albert Heijn en de klanten die de groenten daar zelf in ‘sakkies’ moesten doen.
‘Hij is goed.’ zei de vrouw.
‘Gaat wel,’ meesmuilde de man, ‘ik ken ze wel beter.’
‘Jij zeker.’ Haar stem had, door het vele jaren met alcohol gelardeerde huwelijk, iets permanent verachtelijks gekregen. ‘Ga jij maar een pilsje voor ons halen, dan ben je leuk zat.’
De man stond open waggelde moeilijk naar de keuken. Ze pakte de afstandbediening en schakelde over op de film. ‘Je bent zelf een sakkie,’ zei ze zacht grijnzend voor zich uit en gaapte hartgrondig. Daarna viel ze als een blok in slaap.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s