Mees 14: Grauw

Mees keek schichtig naar beneden was het dichte struikgewas. Alleen…die vleugel…kan die het wel aan? Hij vreesde van niet.
“Bejje bang, jochie? kwezelde Grauw verder. “Hoeft niet hoor. Eén flinke bijt en het is gedaan. Ik houd er niet van mijn slachtoffers te laten lijden. Hèhèhèhè. Maar met jou wacht ik nog effe. Want dat andere meesje is net effe voller en lekkerder, hèhèhehe. Mees schrok. Seline….ze kon elk ogenblik terugkomen. Ze zou zo in de klauwen van Grauw vliegen. Wat moest hij in hemelsnaam doen?
Radeloos sloot hij in een reflex de ogen en stelde, diep in zijn binnenste de vraag.
Het antwoord was er onmiddellijk en meteen ook was Mees niet meer bang.
“Ja, daar schrik je van hè”,  kraakte Grauw met een roestige klank in zijn stem. “ik….”
“Wie zegt je dat ik bang ben, aftandse roofmachine” onderbrak Mees hem met een superieur grijnsje. “Aftandse roofmachine.”
Aftandse roofmachine, hoor ik dat goed?” krijste Grauw giftig. “Ja, aftands, antwoordde Mees. Want je weet nog niet eens waar het ei van het weten zetelt?
“Het wat?”, riep Grauw, “het ei van het weten”? “Zie je wel dat je het niet weet?” hitste Mees. “Zal ik het je vertellen?”. Ondertussen keek hij scherp of hij Seline al zag aankomen en ja…daar in de verte zag hij haar. Hij schatte de afstand en riep: “doe je ogen maar dicht, dan zal ik het je vertellen”. En werkelijk: de nieuwsgierigheid won het bij Grauw van zijn vraatzucht. Hij sloot zijn ogen.
“Vertel dan, snerpte hij, maar daarna pak ik jullie allebei, dat je niet denkt dat je zo je leven kan redden”.

“Mees hipte naar de rand van het nest en keek naar beneden. Daar kwam Seline aan. Hij moest het NU doen.
“Dat ei van het weten, Grauw, zit bij jou elk geval niet in jouw hoofd maar op een plek tussen je staartveren, dáááág”. Toen sprong hij met de moed der wanhoop het struikgewas tegemoet.
In één flits sprong Grauw hem na.

Juist op dat moment streek Seline neer op het nest en hoorde een doffe bons gevolgd door een luid gekrijs. Een paar veren warrelden op. Daar beneden was het menens.  Ze werd ijskoud van angst.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Meesverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s