Elke dorpsbewoner mocht Marieke ‘graag lijden’, zoals de vrouw van de dominee dit treffend uitdrukte, omdat ze altijd zo aardig was.
De vrouwen konden klagen wat ze wilden over de hardheid van het witbrood of de brokkeligheid van de spritsen, Marieke bleef steeds vriendelijk. Er was dan ook geen man in het dorp die ook maar het geringste bezwaar maakte als hem werd gevraagd even voor een half wit naar het kerkplein te lopen.
Als je aan Marieke had gevraagd: ‘wat is je geheim,’ dan had ze daar onmogelijk antwoord op kunnen geven. Ze was een matige VMBO leerlinge geweest die na haar diploma in de bakkerij van haar vader was terechtgekomen. Daar, tussen de zoete geuren van gebak, voelde ze zich thuis. Zo simpel was dat.
Toch was er een geheim. En dat betrof Mariekes mond. Daar waar bij de meeste mensen de mondhoeken iets naar beneden staan, of in een gunstig geval zo ongeveer recht doorlopen, stonden die van Marieke schuin naar boven. Welk gezicht ze ook trok, boos, verongelijkt of verdrietig, haar mond bleef altijd glimlachen. Omdat ze een opgeruimd meisje was, vielen deze eigenschappen nauwelijks op. Marieke zelf was zich er niet eens van bewust.Tot op die ene dag.

Paspoort

Marieke werd 18.Voor haar verjaardag kreeg ze van haar vader een vijfdaags reisje naar New York.  Blij ging ze naar het reisbureau en boekte de reis. ‘moet wel tijdig zorgen voor een geldig paspoort hoor,’ zei de medewerker van het reisbureau. Marieke noteerde dit ijverig en ging een paar dagen later naar het gemeentehuis.

‘Blijft u stilzitten en vooral niet glimlachen, zei de kersvers tot fotograaf opgeleide ambtenaar. Mevrouw, wilt u die glimlach achterwege laten, alstublieft?’ Marieke echter niet de minste behoefte om te lachen en hoopte dat de sessie snel voorbij zou zijn. Ze trok nog maar eens haar ernstigste gezicht.
De ambtenaar wiste zich het zweet van het voorhoofd. ‘Zo gaat het echt niet, u moet ophouden met die grimassen, zo kan ik geen foto maken,’, riep hij verhit.
Marieke trok nogmaals de mondhoeken naar beneden. ‘Houdt u maar op, zo wordt het niets,’ zuchtte de ambtenaar en haalde zijn baas erbij. Maar ook deze kon niets aan de situatie veranderen.

Die avond kwam Marieke thuis zonder foto’s. Hoe moet dat nu verder, vroeg ze beteuterd aan haar vader. Die wist het ook niet. Marieke staarde somber naar de lamp. Daarna kuste ze haar ouders, ging naar bed en viel verdrietig in slaap.

‘Akelig hè moeder,’ zei vader. En toen enigszins opgelucht. ‘Nog een geluk dat ze het zo vrolijk opneemt.’

Lach

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s