Mees 4: licht

De volgende dag leek het nest nog krapper. Mees sloot zijn ogen onder het gewoel van vleugels en poten. Straks zouden ze opgaan voor hun tweede vliegles en dan zou hij weer alleen zijn met het licht.
Plotseling klonk er gedruis. Het nest verduisterde en werd daarna meteen weer lichter. Even later klonk het uit zeven kelen: méér, méér, méér.

Mees lag midden in het nest. Hij knipperde met zijn ogen naar het licht. De hele familie was uit vliegen en het zou nog wel even duren voor ze terug waren. Hij had werkelijk zijn uiterste best gedaan om er vandaag bij te horen. Hij had zo fanatiek met zijn vleugeltjes geklapperd, dat het hem op een lachbui van zijn broers en zusters was komen te staan. Wil je daarmee vliegen, kleine, met die stompjes? en: je mag blij zijn als je al een beetje op je poten kunt staan, dwerg, klonk het van alle kanten.
Mees had gezwegen, deels uit vermoeidheid maar voornamelijk uit woede en schaamte. De vernedering kon niet dieper zijn.

Weer keek Mees in de bundel zonlicht die bijna te scherp was voor zijn ogen.
Het was alsof het dit keer nóg uitnodigender wenkte dan gisteren. Was dat ook zo? Hij keek eens goed en merkte op dat het licht uit twee delen bestond: een buitenste rand van zachte stralen en daarbinnen, hij zag het nu duidelijk, een feller gedeelte in de vorm van een kleine, gele vogel. Buiten wacht de vrijheid, kom met me mee. Als je wilt, dan kun je het, scheen de vogel te roepen. Mees vogellijfje werd er onrustig van. Hij probeerde op zijn poten te gaan staan. Het ging. Hij klapperde met zijn vleugels, harder, steeds harder. Opeens deed hij een sprongetje. Even kwam hij los van het nest. Het was een sensationeel gevoel. Hij verzamelde al zijn krachten. Het móést kunnen. Hij boog zijn poten en sprong.

Mama, klonk het buiten, mama, ik zag broertje net voor het gat met zijn kopje. Is het werkelijk? vroeg mama, verbaasd. Dat zou toch vlugger zijn dan ik dacht. Ze klemde zich aan het gat vast en keek naar binnen. Daar aan de andere kant hing, hijgend van vermoeidheid, Mees en ze hoorde hem roepen: mama, ik had het bijna gehaald.

 

Dit bericht werd geplaatst in Meesverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s