Mees 2: Lieve mama

Mees werd wakker en het eerste wat hij zich gewaar werd was een aangename, broeierige warmte. Vreemd: het melkwitte licht had plaatsgemaakt voor een alles omringende duisternis.
Voorzichtig probeerde hij een pootje wat te verschikken maar het zat zo muurvast dat hij zijn pogingen al snel opgaf. Dan, plotseling, was daar weer die lome moeheid en dat gevoel was zoveel sterker dan dat onbekende, holle gevoel in zijn maagstreek, dat hij al snel opnieuw in slaap viel.

Met een schok was Mees klaarwakker. De ruimte, waar hij zich in bevond, werd gevuld door rauwe, hoge geluiden. Bovendien voelde hij dat er van alle kanten tegen hem werd aangebeukt. Méér, méér, méér, hoorde hij schreeuwen. Het was zo’n aanstekelijk geluid dat hij zijn kopje omhoog stak en ook maar méér, méér, méér krijste. Met een gevoel van voldoening merkte hij dat er even later iets hartigs diep in zijn snavel werd gepropt. Méér, méér, méér krijste hij nu enthousiast. Het scheen aardig te helpen want even laten werd zijn schreeuwen beloond met nog z’n portie. Het was heerlijk.

Voor de derde keer die dag werd Mees wakker en nu was het van een vertrouwde, melodieuze stem die zei: welkom in de familie, kleine Mees. Je bent dan wel twee dagen later dan de anderen, maar dat is niet erg. Ik ben zo blij dat je er bent, kom maar goed onder mijn vleugels. ‘Mama,’ dacht Mees, ‘mama.’ En hij werd overweldigd door een gevoel van warmte en liefde. ‘Lieve mama,’ piepte hij met alle kracht die hij in zich voelde.  Toen viel hij opnieuw in slaap.

Mama Mees plukte vertederd wat aan de nekveertjes van de nieuwe kleine. Ze bedacht dat het vreemd was, heel vreemd. Ze kon zich bij niet één van haar kinderen herinneren dat deze ooit lieve mama tegen haar had gezegd. Het meest voorkomende wat zij dagelijks hoorde waren de kreten méér, méér, ga es opzij of ik pik je, of (en dat bij hoge uitzondering) wat een verrukkelijke rups was dat. ‘Lieve mama,’ mompelde ze onzeker. Vaag voelde ze dat dit kind bepaald geen alledaagse mees zou worden.

Dit bericht werd geplaatst in Meesverhalen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Mees 2: Lieve mama

  1. Nee, als je door Plato beschreven wordt, word je nooit een normale Mees 😉
    Hoe komt je op het idee: schrijven vanuit een vogeltje/ Ik ga snel verder lezen…

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s