Minderkoet

 Sloot

Traag gleed de kleine, houten boot over het groenachtig, spiegelende water. De gestaag voortbewogen roeiriemen knersten in de dollen. Achter de boot rolden kleine golfjes op de oever aan. Zachtjes spoelde het water tussen de waterplanten door.Even daarna was het weer stil.

Onzichtbaar in het riet, vlak aan de waterkant, lag het nest. Met knipperende oogjes tegen de kleine straaltjes zonlicht, die tussen de gele stengels doorsijpelden, lag zij daar en verschikte af en toe een strootje of een takje. Ze hoorde haar partner met de jongen in het water ploeteren en controleerde daarna of nest nog wel warm genoeg was. De laatste eieren onder haar buikveren stonden op uitkomen. Nog even en het gezin zou compleet zijn.

Ze schudde haar veren en draaide haar kopje naar de warme zon. Ineens schoot haar een mooi zinnetje te binnen: ‘het leven is goed.’ Maar direct daarop voelde ze nog iets anders. Ze priemde aandachtig in haar herinneringen maar kwam niet verder dan het moment waarop ze de laatste strootjes had geschikt. Vaag had ze het gevoel van verdriet. Er was iets… maar WAT? Ze verloor de grip op haar gedachten en soesde vermoeid weg.

Geritsel in het riet. Vier kleine meerkoeten betraden waggelend het nest. Ze dekte ze zorgvuldig toe met haar vleugels. Even had ze het gevoel dat er meer moesten zijn, maar nee, dat was het. Mijmerend plukte ze wat aan de rand van het nest.

Het was maar een klein, onaanzienlijk V-spoor dat door het donkere water trok. Maar ze zag het meteen. En onmiddellijk was er die flits van diepe angst en wanhopige pijn.Maar eer ze er op kon voortborduren vervloog het gevoel alweer als een plotselinge zonneschittering tussen de rietkragen.

De zon was nagenoeg onder. De natuur lag doodstil te wachten op het naderende duister. Ze herschikte de jongen nog eens onder haar vleugels. Plotseling was ze moe en draaide haar kopje in de slaapstand. En net voor ze insliep schoot haar zo’n mooi zinnetje te binnen. Een zinnetje dat zei: ‘het leven is goed.’

Traag viel de nacht en bedekte het landschap onder een allesomvattende donkere deken.

Meerkoet1_1

Verhaal © Plato 2007
Foto’s: geleend van internet

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

2 reacties op Minderkoet

  1. artmus zegt:

    Prachtig Plaat…..heel ingeleefd ook. Tjonge wat heb jij het tempo er in zeg! Vandaag weer zestig verhalen…..dat doet geen mens je ns…zelfs Simon Vestdijk niet.

  2. Anna zegt:

    Héél mooi verhaal @->–

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s