Sporen

Heb je de krant gelezen, van dat infarct?
Ik lees alleen teletekst, dat weet je toch; wie heeft er een infarct?
Wie? Wat zal je bedoelen. Ik bedoel het naderende verkeersinfarct.
Je bedoelt dat de hele boel verstopt raakt?
Precies. Er komen veel te veel auto’s bij. Straks kom JIJ helemaal je parkeerplaats  niet meer af.
Valt wel mee. Ik rijd ‘s- morgens zonder problemen de straat uit tot aan het 2e stoplicht, linksaf de N 246 op en dan…
Sta jij in de file.
Ja, maar dat is normaal.
Zie nou wat je zegt, hoor je jezelf praten? Man, je weet niet eens meer beter.
Wat wil je dan wat ik doe?
De fiets nemen natuurlijk. Je werkt 4 kilometer van je huis. Toch bezopen om dan de auto te pakken?
Kan niet, je weet dat ik een zwakke linker knie heb.
Nou, neem dan de trein.
Ja, moet ik eerst 10 minuten lopen, op de trein wachten en er dan na 5 minuten weer uit. Dank je.
Ja, en aan DAT soort mentaliteit hebben WIJ dus straks dat verkeersinfarct te danken.
Wacht effe. Jij gaat toch zelf ook met de auto?
Dat is heel wat anders. Dat is voor mijn werk.
Hoezo, je werkt toch gewoon in een computerwinkel?
Ja, maar daar mag ik beslist niet te laat komen. De trein heeft vaak vertraging.
Oh en ik mag van jou wel met die trein?
Ja, maar dat is anders. Jij werkt gewoon op kantoor.
Ach man, ga toch heen. Jij spoort niet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s