Keesje

Voor het eerst in mijn leventje had ik een hondje. Mijn hart juichte. Ik was bereid alles te doen om hem te mogen houden.

Vader en moeder waren tegen. Een hond op een bovenwoning in Amsterdam kon helemaal niet. Maar, toen wij op visite waren bij vrienden was daar dat nestje keeshondjes. Ik was verkocht en zeurde net zo lang tot mijn ouders overstag gingen. 

Die nacht plaste en poepte Keesje het tapijt vol. Er werd wat gemopperd maar de boel werd opgeruimd. Voortaan zou ik beter opletten, opdat het niet weer voorkwam.

Enkele dagen later kregen wij bezoek: een statige mevrouw van de dierenbescherming. Er waren klachten binnengekomen over een jankend hondje. Zij hield mijn ouders streng een spiegel voor. Deze konden niet ontkennen dat de klachten wel eens juist kon zijn. Vader en kinderen zaten respectievelijk op werk en school. En moeder moest natuurlijk wel eens boodschappen doen. 

De mevrouw was beslist in haar oordeel: het hondje moest weg. Achter in de straat was een gezin dat alle tijd voor Keesje had. Bovendien hadden ze een benedenhuis meteen tuin. Afgesproken was dat we Keesje altijd mochten komen bezoeken.

Aldus gebeurde.De volgende dag brachten mijn broertje en ik Keesje huilend bij zijn nieuwe baasje.
Eén keer gingen we nog naar hem kijken. We kwamen niet verder dan de voordeur. Een jongen kwam met een middelgrote hond naar buiten waarin we Keesje totaal niet herkenden. Gedesillusioneerd keerden wij huiswaarts.

Het was de laatste keer dat wij Keesje zagen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familieverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s