Kluizenaar

Het huisje stond langs een smal pad dat uitkwam op een weiland. De raampjes waren smerig, verveloos. De gordijnen waren verbleekt en vertoonden slijtplekken.
Sommigen fluisterden dat hij al vijfentachtig was. Anderen deden daar moeiteloos tien jaar boven op. Maar niemand wist hoe oud de man was die in het huisje woonde..Een enkeling had hem wel eens in zijn voortuintje zien scharrelen maar de meeste mensen hadden hem zelfs nog nooit gezien.

De geruchten: een tot verval geraakte zakenman; een leraar die vrouw en kinderen bij een auto-ongeluk had verloren. Ook populair: wegens inbraak vast gezeten en zich daarna als kluizenaar teruggetrokken. Maar de waarheid wist niemand.

Op een avond in de kroeg hadden ze gewed. Degene die de oude man rechtstreeks durfde vragen hoe het zat, verdiende een gratis avondje pils. Men trok strootjes. Manke Herman was de pineut.

De deur had geen bel. Aarzelend liet Herman zijn knokkels neerkomen op het verweerde hout en luisterde. Even later ging de deur geluidloos open. Herman tuurde in de donkere gang. Daar stond hij,  klein, mager, een lange grijze baard en ogen waarin heel de wereld leek te worden weerspiegeld . Wat kan ik voor u doen? vroeg hij zacht.

Herman schraapte zijn keel. Ach, ik wilde gewoon maar eens kennis maken, zei hij verlegen. Maar komt u dan toch binnen, zei de man vriendelijk, binnen brandt de kachel. Herman stapte over de drempel.

Die zaterdagavond ontbrak Herman in de kroeg. Sterker nog, men zag hem nooit weer.

Verhaal © Plato 2007.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s