Moeder 2: is DIT het nou?

Die avond sprak zij dat kleine zinnetje, dat zelfs nu nog rondzingt in mijn geheugen.
Het was 10 mei 1992. De hele dag stond in het teken van gezellige aanloop want ze was jarig. Zeventig jaar was ze geworden. Iedereen kwam. Mijn moeder genoot.

Ze stamde uit de tijd van grote gezinnen, armoede, werken op je 12e en… oorlog. Doorleren was uitgesloten. Op haar 25e trouwde ze, kreeg 2 kinderen en op haar 43werd ze op de keien gezet omdat vader een nieuwe vriendin had. Weer armoede want er was nog geen bijstand. Haar gezondheid verslechterde. De scheiding had haar een klap gegeven want hij was altijd, ondanks de slechte onderlinge relatie, haar grote liefde geweest. Een aantal jaren later kreeg ze een zware vorm van diabetes waardoor haar bloedsuikerspiegel erg fluctueerde. Haar lichaam leed zienderogen. Een echte relatie had ze nooit meer want TE zeer gewond. Haar kinderen waren alles voor haar en zowel binnen de kring van haar familie als daarbuiten was ze een uitermate sociaal wezen, een vredestichter en een gezelligheidsmens.

Laat op de avond hielp ik haar nog een beetje met opruimen. Daarna pakte ik de videocamera en begon haar te filmen. En ik vroeg haar hoe ze deze dag gevonden had. Ze zei:

‘Weet je, ik heb nooit gedacht dat ik het halen zou, 70 jaar. Tenslotte is mijn gezondheid niet best (ze had extreem veel hypo’s en ze kon haast niets meer zien) en ja, je kan niet weten hè. Op mijn leeftijd zijn we mensen van de dag. En dan al 23 jaar die rotziekte. Nee, ik kan het niet geloven.’.

Terwijl ik bleef filmen, hield ze moeiteloos het gesprek op gang. Ze sprak dankbaar over ons als kinderen, bezorgd over haar zoon Piet (die aan zware reuma leed, een kwaal waar ze zich als moeder erg verantwoordelijk voor voelde) en ze toonde zich blij met de kleine dingen waar ze zo van kon genieten: een bloemetje op tafel, een dagje uit naar Amsterdam, een gezellige visite. Ze was nog steeds wat ze altijd was geweest en wat ze ook wilde zijn: een eenvoudige, tevreden vrouw. Door alles heen was ze altijd zichzelf gebleven.

Op het einde van het gesprek zei ze plotseling: ‘ja, en dan zitten we nou zo te praten hè, over al die jaren. En je zit alles maar te filmen. Weet je: soms gaan mijn gedachten wel eens terug en dan denk ik:

was DIT het nou?’

Image


Ze was de beste moeder die ik me had kunnen wensen

Het was: MIJN moeder!!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familieverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s