Liefde op het eerste gezicht

Hoewel hij de vijfendertig levensjaren al had overschreden, was het voor hem de eerste  keer. En vanaf die eerste dag was zijn leven tot één grote jubeltoon geworden.
Het viel niet alleen zijn ouders, zijn buren en zijn vrienden op, maar ook de bakker, de manager van de supermarkt, ja zelfs de postbode merkten dat de vroeger zo introverte man opener en mededeelzamer was geworden. Tjonge, wat was die kerel veranderd.

Een week geleden was hij haar tegengekomen. Via internet, zoals zo velen. Maar al snel had hij haar in het echt ontmoet en ja, het was liefde op het eerste gezicht.

De eerste tijd, maar ach wat is tijd bij zulke zaken, had hij de nodige moeite gehad haar van alle kanten te leren kennen. Maar, wat wil je, als je al die jaren zonder hebt gezeten. In de beslotenheid van uitsluitend het eigen bestaan is het moeilijk communiceren, zo hield hij zichzelf voor. En daarbij, ze was geen type om zich zonder enige moeite aan hem over te leveren. Tenslotte was het ook voor haar de eerste keer. Maar hij deed zijn best en daarna kon hij, om het zo maar eens uit te drukken, met haar lezen en schrijven.

Er brak een periode aan die men rustig kan omschrijven als pure éénwording. Stevig en toch voorzichtig waren zijn handen als hij haar middel omvatte. Dan fluisterde hij haar zoete woordjes in en als zij zijn wangen beroerde straalde ze en zodanige warmte uit dat hij pas toen begreep wat hij al die tijd had moeten missen. Telkens slaagde hij erin, door zijn zorgzame en alerte houding,haar weer tot het uiterste op te laden zodat ze alles gaf wat ze in zich had. En dat was véél. Haar energie grensde aan het onbetamelijke. Hij genoot met volle teugen. Haar aantrekkingskracht was zo groot dat hij zich telkens weer door haar liet bedwelmen. En ook zij kon er geen genoeg van krijgen. Deze  relatie was hemels en zou nooit, nooit, overgaan.

Op een dag, hij lag met zijn lief op de bank, kreeg hij post. Enigszins verwonderd, opende hij de envelop en las: een nota. Plotseling ging er een schokgolf door hem heen en hij werd spierwit. Daarna gebeurde er iets dat u en ik nooit hadden kunnen voorspellen. In zijn razernij lichtte hij zijn lief van de bank, wierp met kracht de voordeur open en gooide haar brullend en met immense kracht op het trottoir. Daarna keilde hij de deur zo hard dicht dat de ruiten rammelden.
Een oud echtpaar dat net passeerde was getuige van het voorval. Ik schrik me dood, zei de vrouw. Wat een idioot hè? Kun je wel zeggen, zei haar echtgenoot, wie gooit er nou een mobieltje op straat?

Verhaal: @ Plato 2007

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s