Moeder 3: voorspellende droom

De zon scheen stralend door de ruiten van haar eengezinswoning.  Ze zat in de makkelijke leunstoel en keek uit over de stoep, de straat en de daarop haaks staande sloot.
Aan het einde daarvan, achter het water en de bomen kon ze nog een glimp opvangen van het voetbalveld. Het was rustig buiten. De zon prikte aangenaam op haar huid. Ze legde haar pijnlijke benen op het tafeltje en sloot haar ogen. Even maar, omdat het zo heerlijk warm was nu.

Ineens was daar die jongen, met zijn rossige haar en zijn donkergroene jack. Zo duidelijk zag ze hem. Het was immers Martin, haar neef, de zoon van haar oudere zuster. Maar waarom stak hij nu zo schuin die drukke straat over, dat was toch veel te gevaarlijk? En toen schrok ze hevig. Want ineens kwam daar die auto de hoek omscheuren. En in een flits zag ze dat Martin als door een onzichtbare hand werd opgetild en over de kofferbak werd gesmeten. Aan de andere kant rolde hij weer van de auto af. Ze wilde opstaan, schreeuwen, iets doen, maar het enige wat ze deed was kijken, kijken, kijken terwijl de tranen in haar ogen prikten.

Met een schok werd ze wakker. Ze realiseerde zich dat ze gedroomd had. Ze kon het haast niet geloven. Het was zo bedrieglijk echt geweest. Ze zou haar neef zo hebben kunnen beetpakken. De rest van de dag kon ze het beeld niet van zich afschudden.

Die avond belde ze, zoals gewoonlijk, haar oudste zoon. Ze vertelde hem wat ze die middag had gedroomd. Hij was onder de indruk. Zo’n droom toch. Maar ze dacht niet dat neef in die droom dood was. Want zeiden ze niet dat, als je over dood of ongeluk droomde, degene waar je over droomde dan in elk geval niet dood ging? Alsof je met zo’n droom het lot een wending kon geven. Ze hing op en ging naar bed. Die nacht sliep ze droomloos.

De volgende middag werd ze gebeld door haar oudste zuster. Ze moest niet schrikken. Martin had een ongeluk gehad waarbij hij over de motorkap van een auto werd geslingerd. Wonder boven wonder mankeerde hij niets.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familieverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s