Vergeving

1955.
Vroeger kregen wij van moeder van die verhalenboekjes met een christelijke signatuur.
Ik las ze gretig want ze liepen zo vredig af. Ik herinner me een verhaal van een meisje dat per ongeluk een bal door de ruit van tante had gegooid. Daar loog ze over: ze had het niet had gedaan. Tante ruimde hoofdschuddend de rommel op. Hoe kan het dan gebeurd zijn, zuchtte ze.
Thuis lag het meisje in bed en kon de slaap niet vatten. De volgende morgen had zij koorts.Ze ijlde in haar slaap, hoe zeer mamaatje ook haar voorhoofd bette met koel helder water. Uiteindelijk, de koorts was al gestegen naar 41 graden, bekende zij het voorval. Ze had er vreselijke spijt van.
Op dit punt in het verhaal zag je een prachtige tekening van een engel, die bij het bed van de zieke stond. Vergevingsgezind legde de engel een hand op het bezwete voorhoofd van het kind. De volgende dag was het meisje beter, ging naar tante en bekende ruiterlijk schuld. Tante vergaf haar en het meisje kreeg nog een lekker hopje toe ook.
Ik smulde en geloofde.

Headerengel

2006.
Ik ben op een esoterische cursus. Het gaat over Ego versus liefde. Ons wordt geleerd dat vergeving eigenlijk ongelijkwaardigheid inhoudt. Iemand die vergeeft, plaatst zich in feite boven de schuldige. Alle mensen zijn gelijk, hetgeen betekent dat alle mensen dus dezelfde fouten kunnen (wellicht moeten) maken in hun streven naar de ontsnapping uit het rad van wedergeboorte.

En nu? Wat moet ik nu met dat prachtige verhaal?

Dit bericht werd geplaatst in verhalen non fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s