Winter 2007

Dscf0005

Daar sta ik, veilig achter de ramen van mijn kleine benedenwoning en kijk naar de duizenden kleine vlokken uit de diepgrijze lucht. Voor het eerst dit jaar sneeuwt het. Een prachtig gezicht. Binnen is het aangenaam warm. Ik schuif de luxaflex omhoog en maak een foto van de straat.

Dscf0007

Dan wordt er aan mijn been gekrabbeld. De hond kijkt me smekend aan. Zou je me nu niet eens uitlaten? vragen haar donkerbruine ogen, ik moet nu echt nodig hoor!
Ik trek met forse tegenzin mijn winterjas aan. De hond springt op de derde traptrede en laat zich gewillig de halsband omdoen. Ja, we gaan nu echt naar buiten.

Dscf0006

De hond springt als een dolle door de sneeuw. Ze lijkt geen last van de kou te hebben. Ze is zo enthousiast bij alles wat beweegt, dat ze bijna vergeet waarvoor wij het huis hebben verlaten. Pas als we op het vertrouwde plekje langs de sloot zijn aanbeland, doet ze uitgebreid haar behoefte.

Dscf0008
Op een veilige afstand loopt Tommie het rondje mee. Je ziet het wel vaker bij katten.
Kennelijk hebben ze de diepe behoefte om groep vanuit de achterhoede grondig te bewaken.
Dscf0009

Na een flinke wandeling laat ik hond en kat binnen en maak nog een paar foto’s van de besneeuwde achtertuin. Want je weet maar nooit wanneer de gelegenheid zich weer voordoet. Voor je het weet zijn de polen gesmolten en wonen we allemaal in drijvende woningen met kleine hangtuinen, houden we dolfijnen als huisdier en fotograferen we langsdrijvende waterlelies.

Dscf0010

Als de foto’s zijn gemaakt rest mij nog maar één ding: als een speer weer naar binnen en een kop warme thee naar binnen slaan. De damp verduistert mijn brillenglazen. Als ik ze heb schoongeveegd kijk ik weer naar buiten. De buurt ligt er maagdelijk wit bij. Wat een prachtig gezicht.

Negen februari
Alle weers- en verkeerswaarschuwingen ten spijt, bleek de sneeuwbui van beperkte omvang. De voorspelde vijf centimeter werd HIER in elk geval niet gehaald en vanmorgen was er van de sneeuw bijna niets meer over.

Het gevolg van die waarschuwingen EN van het halveren van de treinenloop was wel dat mijn zoon van Beverwijk (school) helemaal naar Amsterdam moest reizen om daarna naar de Zaan te kunnen komen. Op deze manier heeft de NS zijn zelf vervullende profetie gecreërd.

Ja, op deze manier kan ik ook rampen voorspellen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familieverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s