Memorie

Ze woont op de vijfde etage van verzorgingstehuis Parkzicht. Onze afspraak is om 11.00 uur. Gezien haar negentig jaren mag het gesprek slechts dertig minuten duren.

Om 10.55 uur stap ik het huis binnen. In de lift trek ik mijn stropdas recht als een fractieleider die bij de koningin op bezoek gaat, haal vijf vingers door mijn haar en wrijf mijn ooghoeken uit. Rie Jongsma is scherp op netheid..
Leunend op haar rollator laat ze me binnen en wijst mij een stoel.
‘Koffie?’
‘Graag, beetje melk en twee klontjes’.

Terwijl ze in het keukentje scharrelt, bekijk ik de schaarse meubeltjes en de vijf treurige kamerplanten. Op een kastje liggen stapeltjes briefpapier.

We drinken onze koffie. Rie vertelt haar verhaal vlot en naturel. Van 1930 t/m 1980 gewerkt bij een grote verzekeringsfirma. Begonnen met post sorteren, daarna typiste en vanaf 1940 secretaresse. Vijftig jaar bij één baas. Kom daar nu eens om. Altijd fijn gewerkt, leuke collega’s, goed verdiend en uiteindelijk helemaal vergroeid met het werk. Zelfs nu doet ze typeklusjes. Op een typemachine. Want van een PC snapt ze niets.
Relaties? Ze leeft op. Nee, van trouwen is het nooit gekomen. Vreemd hè? lacht ze bevend, want vroeger vonden alle jongens haar een (hihihi) post-stuk. Aan bedrijfsavontuurtjes geen gebrek. Ze hield er zelfs een bijnaam aan over. Nog denkt ze met rode wangen aan het kleine warme kopieerhok waar… enfin, de 30 minuten zijn al weer om..

Ik neem afscheid. Het is me duidelijk: in de jonge jaren van memo Rie was het GEZELLIG op kantoor.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s