Herstel

Ooit, tien jaar her, zijn ze dan toch gescheiden.
Het einde van een tijdperk vol venijn
Hij wilde niet, maar kon het niet vermijden
(hoe vreemd toch, dat een mens steeds weer wil lijden)
Het ging niet meer, samen gelukkig zijn.

Gedachten: flarden mist uit het verleden
Toen het nog goed was,  alles zonnig leek
en ze in vriendschap, alles samen deden,
ze door de poesta van de liefde reden,
En hij met haar -, zij met zijn ogen keek..

Die eerste tijd van werken nog en spelen
en van elkaar nog voelen en verstaan.
Dat wat er fout ging konden ze wel helen.
Geen sprake van de zwarte Piet toespelen.
Zij konden in die tijd de wereld aan.

De zon werd bleker, roest ontstond uit ijzer.
Ze zagen niet, maar sluipend was het kwaad
want ondanks alles waren ze niet wijzer
dan beider ouders, hooguit al wat grijzer,
en toen ze zagen, was het al te laat.

Ze hadden misschien vrienden kunnen blijven
door toen te stoppen. Maar zo ging het niet
want ja, het Ego… en ze bleven kijven
bereid elkaar volledig af te schrijven.
Soms kiest men strijd vóór onbekend verschiet..

Natuurlijk heeft die strijd niet mogen baten.
Géén van hen won dit groot macaber spel.
Tenslotte hebben ze elkaar verlaten,
al zwijgend en hun ziel vol zwarte gaten.
Want leven zonder licht, dat was een hel.

Na jaren kunnen ze iets beter praten
en bij problemen helpen ze nog wel
Maar om nu te spreken van herstel…

Plato 16 – 11 –  2006

Dit bericht werd geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s