Vliegen

Larfje lag er wat beduusd bij. Zojuist was hij geboren en alles was nog wat onwennig.  Wel voelde hij: het was een prachtige, zoele lentedag. Larfje wentelde zich behaaglijk in de warmte van zijn eikenblad. Hij had het gevoel dat hij bij elke wenteling groeide. De warmte maakte hem doezelig.

Langzaam werd larfje wakker. Het kwam hem voor dat hij eindeloos gedroomd had. Maar waarvan? Hij had geen idee. Wel merkte hij dat hij kleine uitsteeksels aan zijn lijfje had. Had hij die al eerder? Hij wriemelde er eens mee in zijn nauwe, ondoorzichtige behuizing. Maar al snel werd hij moe en sliep opnieuw in.

Er was iets wezenlijks veranderd. Dat voelde hij meteen toen hij wakker werd. Ik ben  gegroeid, dacht hij. Mijn huisje zit krap. Ik wil er uit. En vanaf het moment dat hij deze gedachte in zich voelde opkomen, begon hij uit alle macht te wroeten.
Terwijl de zon stralend op zijn blinkend nieuwe vleugeltjes scheen, merkte hij dat hij geen larfje meer was. Zonder dat zo te kunnen bedenken, voelde hij zich vlieg tot in het diepst van zijn wezen. Hij probeerde zijn vleugels. Ze werkten. Toen hij opkeek zag hij tot zijn niet geringe verbazing wel 15 broertjes en zusjes die ook klapperden met hun vleugels, klaar voor de eerste vlucht.

Daar gingen ze. Waar gaan jullie heen? vroeg een passerende hommel. Oh, daaag, riepen ze in koor, we gaan een eindje om.

Waar is de vliegenmepper, Marie, schreeuwde de man geagiteerd. Die rot vliegen!!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s