Parijs met zoon

Warm
Het was heet in Parijs, zo rond de 37 graden. Niets vermoedend stapten wij in Gare du Nord uit de airco gekoelde Thalys, die ons in 4 uren van Amsterdam Centraal tot in het hartje van Parijs had gebracht. We voelden de warmte als een dikke deken over ons heen komen terwijl wij ons, de bagage op wieltjes over de ribbelige vloer trekkend, richting metro begaven. De vakantie was begonnen.

Pict0114

Hotel
Het drie sterrenhotel lag in een smalle afsplitsing van de Rue Magenta, die uitkomt op de Place de Republiek. Alles aan het hotel was klein. De lounge, de lift, de gangen, de kamer, het bad, alles leek gebouwd voor mensen van rond de 1.40 meter. Mensen die bovendien stokdoof zouden moeten zijn want de muren waren van het bekende bordpapier waardoor alle gesprekken, ruzies, kreuntjes en piepjes duidelijk hoorbaar waren. Er was geen airco. Dat wil zeggen: er waren wel 50 dozen met complete airco’s maar deze stonden nog in de kelder naast het poolbilljart, klaar om geinstalleerd te worden. Dat zou een week na ons vertrek gebeuren. Laat ik het hotelverblijf samenvatten met de mededeling dat de nachten onvergetelijk warm waren en dat mijn zoon en ik nu van elkaar weten dat we vreselijk snurken.

Metro
Die dag leerden we de Parijse metro kennen. We waren er gelijk vertrouwd mee. De bewegwijzering is werkelijk perfect. In de zeven dagen van ons verblijf hebben we alle 14 metro’s wel een aantal keren gehad en ze brachten ons moeiteloos naar alle plekjes die we wilden zien.

Pict0010
Wat hebben we gezien?
Alles wat maar in de boekjes staat: van Eiffeltoren tot Montmartre, van Sacre Coeur tot Louvre (de Mona Lisa is wat klein en ook de Venus van Milo staat er wat schraaltjes bij), van Notre Dame tot de Grand Arche en van Bastille tot Pigalle.

Het mooist?
Bijna zou ik gezegd hebben: die dozen met airco’s. Maar nee! Ik kies voor de enorme verzameling Italiaanse schilderkunst in het Louvre (met name Pannini en Leonardo da Vinci, wiens werk ik voor het eerst “live” zag). Met name de prachtige, heldere kleuren waardoor de werken (los van de meestal bijbelse thema’s) haast een eigentijds karakter leken te hebben. Het Louvre was trouwens overweldigend. Ik had er rustig een week kunnen ronddwalen. Dan zou het mogelijk zijn het aanbod wat gedoseerd op te nemen. Want een mens kan op een middag maar een beperkt aantal indrukken aan. Daarna is er alleen nog maar de wens: zitten en water drinken.

Eten
Nee, voor ons geen Franse delicatessen. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat het compromis met zoonlief leidde tot onvermijdelijke pasta’s, crêpes, hamburgers en vismenu’s. Qua drinken lag de nadruk op water. Enorme aantallen flessen die we haalden in de supermarché en die we verdeelden over kleine flesjes voor het dagelijkse gebruik.

Een aardig voorval
Op het plein voor het Louvre stond een wagentje met gekoeld water: 1,50 per stuk. Daar tussendoor sleepten kleine, Pakistaans uitziende jochies van een jaar of 12 emmers met ijsblokken en daarin dezelfde flesjes water. 1 Euro, 1 Euro scandeerden ze snel en hard. Ze werden weggestuurd tot buiten de hekken van het plein. Precies op de rand daarvan hervatten ze hun nering.  Emmertje leeg? Dan kwam er een volwassen Pakistaan met een nieuw emmertje.

Hoe kwam die man toch aan zijn voorraad. Ik keek eens goed rond. En ik zag het volgende: tegenover het plein is een park met buxushaagjes. Daarin liep een aantal mannen rond waarvan ik dacht dat zij bezig waren met het weghalen van troep tussen de bosjes. Niets daarvan: ze verborgen er tientallen grote pakken met flesjes water. Als er een emmer leeg was, doken die mannen de bosjes weer in, haalden er de flesjes uit en vulden de emmers daarmee. De verpakking werd weer tussen de buxushaagjes gesmeten. Uit een auto haalden ze blokken ijs, die werden klein gemaakt en ook in de emmer gedeponeerd. Aldus werden de kleine jongens bevoorraad. De bewaking van het Louvre, de politie: ze zien alles maar ze doen er helemaal niets tegen, zo goed als je voor de ogen van een Gendarme gewoon door rood licht kan lopen of troep op de grond kan gooien (op de Champs Elyssee heb ik weinig tot geen prullenbakken gezien).

En wat vond mijn zoon leuk

Pict0051_1
Geloof het of niet: hij houdt van winkelen. Voetbalshirtjes kijken, mooie auto’s in showrooms fotograferen en gezellig tussen de mensen wandelen. Die ouwe gebouwe, djeezus men……wat is daar nou an. Allemaal hetzelfde. We hebben het museumbezoek maar klein gehouden.

En het grappige is  nu: ondanks die verschillen in beleving hebben we het TOCH heel leuk gehad.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familieverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s