Piet 18: als je van de trap afvalt…

Sommige gebeurtenissen blijven je altijd bij. Deze gebeurtenis kan ik niet meer exact dateren maar Piet was in elk geval nog geen 2 jaar oud. Het moet dus eind 1953, dan wel begin 1954 zijn geweest. Omdat we geen geld hadden voor een kinderstoel, zaagde mijn vader van een gewone stoel een stuk van de poten af. Daarna improviseerde hij van hout een verstelbaar tafeltje, zoals in een kinderstoel gebruikelijk was. Een paar kussentjes er in en hup….Piet had zijn eigen stoel. Nu was het de gewoonte dat wij in de buurt van de keuken ons middagmaal aten. En de keuken (zeg maar twee kastjes en een oliestelletje) was gesitueerd achter het trappenhuis van de 5e verdieping. Het plekje waar wij aten, was maar klein omdat vlak daarbij de trap naar beneden begon. Als je van je stoel opstond moest je dus goed uitkijken dat je je niet verstapte.

Mijn moeder, Piet en ik zaten genoeglijk om het kleine tafeltje. Af en toe stond mijn moeder op om wat uit het keukentje te halen. Op een bepaald moment gebeurde het en NOG weet ik niet precies HOE het gebeurde….maar iemand maakte een onverwachte beweging, Piet’s stoel schoof een stukje teveel naar voren….er klonk een donderend geraas en een paar seconden later lag Piet met stoel en al helemaal onder aan de trap. Mijn moeder gilde….wat ik deed weet ik niet meer maar ik zal wel verstijfd van schrik zijn geweest. Wij vlogen naar beneden. De stoel lag half omgekeerd op de trap. Mijn moeder trok de stoel in de goede positie en sleepte hem in enkele rukken weer naar boven. Angst geeft enorme kracht, dat weet ik sinds die tijd. Toen keken we naar de stoel en naar Piet. Hij huilde niet, hij had geen enkele verwonding maar hij keek ons slechts verwonderd aan. De rest van het voorval is uit mijn herinnering verdwenen. Mijn moeder zal hem wel omhelst hebben, ze zal wel honderd keer o gottegottegot hebben gezegd en ze zal het in geuren en kleuren met mijn vader hebben besproken. Maar meer weet ik niet meer.
Alleen die val….die kan ik elk moment van de dag reproduceren.

Dit bericht werd geplaatst in Ateliertje. Bookmark de permalink .

Een reactie op Piet 18: als je van de trap afvalt…

  1. Nathalie zegt:

    Ik kom al jaren op je weblog, maar dit heb ik tot mijn grote schaamte nooit gelezen. Ik zit hier met een lach en een traan de verhalen over je broer te lezen. Ik ga niet op elk verhaal reageren, wel allemaal lezen. Elk woord is het waard gelezen te worden.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s