Piet 17: Een donker kuifje

Het was 1953. We woonden vier hoog in de staatsliedenbuurt in Amsterdam Zuid. Mijn vader en moeder huurden her en der kamertjes van mensen om als het ware één hele woning bij elkaar te schrapen. Ik ging er op de kleuterschool in de Uiterwaardenstraat.

Op een dag, ik was nog 4 jaar, vertelde mijn moeder mij dat ik een broertje of zusje zou krijgen. Overdonderd door dit nieuws vroeg ik hoe het dan heette. Dat weten we nog niet,  zei mijn moeder, dat moeten we nog bedenken.

Die avond zaten we aan de grote tafel en de namen vlogen over tafel. Het woord vernoemen viel daarbij vaak. Ik had geen idee wat dat betekende. Ik was ook vernoemd. Tjonge, ik voelde er niets van maar het moest iets bijzonders zijn. Op een bepaald moment vroeg mijn moeder: en als het een jongen wordt, hoe moet hij dan heten? Peter, zei ik spontaan. Waar ik die naam vandaan haalde, dat weet ik niet. Misschien een schoolvriendje van het eerste uur?

Een paar maanden later werd mijn moeder in het Wilhelmina Gasthuis (WG) opgenomen. Op een dag zie ik mijzelf in de oude, donkerblauwe, aan de binnenzijde met donkerhouten bankjes ingerichte, tram zitten. Mijn vader en ik waren op weg naar het WG. Het was een broertje geworden en hij heette Piet. We waren nog wat te vroeg want wij moesten, met een groep andere bezoekers, wachten voor een groot hek. Het gebouw was eindeloos groot en grauw. Maar ergens daar binnen, daar wachtte het broertje.

Ik ging verlegen de ziekenhuiskamer binnen. Daar lag mijn moeder in de kussens. Ze lachte naar mij en ik kroop op haar bed. Even later zei ze: wil je nu even naar het broertje kijken? Schuin tegenover haar bed stonden twee kleine bedjes. In het rechter bedje lag hij. Ik keek in het bedje. Onder een crèmekleurig dekentje lag een klein donker kuifje, een roze oortje en een wangetje. Ik was een beetje teleurgesteld. Wat klein was dat broertje, je zag het amper.Geef hem maar een aaitje, zei mijn vader. En dat deed ik toen. Ik bleef een poosje kijken en toen kroop ik snel weer op het bed van mijn moeder.
Maar vanaf dat moment leefde ik in het heerlijke besef: ik heb een broertje.

Dit bericht werd geplaatst in Ateliertje. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s