Platoonline

WE 300: nieuw woord voor feb-mrt.

platoonline — Fri, 17 Feb 2012 09:25:40 +0000

‘Hallo, met van Grommelen.’
‘Ja, pa je spreekt met mij.’
‘Dag schat, fijn dat ik eens wat van je hoor. Je laatste telefoontje is alweer een jaar geleden.’
‘Ja, ja, ja. Ik ben er nu toch. Jij zeurt altijd over hetzelfde.’
‘Nou ja, ik zit hier ook maar te wachten tot er voor de variatie weer eens iemand komt. En als je zit te wachten gaat de tijd tien keer zo langzaam, lijkt wel.’
‘Ga dan op een leuk bejaardenclubje. Klaverjassen, bingospelen, dat soort dingen. Dan heb je wat te doen. Ik heb een drukke baan. Ik kan echt niet elke maand langskomen hoor.’
‘Ja, ik begrijp het wel. Maar toch fijn, dat je belt. Hoewel het eigenlijk slecht uitkomt want ik voel me ineens zo moe.’
‘Hoezo, ben je laat naar bed gegaan?’
‘Nee, maar ik was vanmorgen bij de apotheek om medicijnen op te halen. Ze hadden andere, goedkopere. Enfin, ik moest maar kijken of het beviel, anders kreeg ik de gewone weer terug.’
‘Heb je het gecontroleerd?’
‘Nou, ik ging er vanuit dat ze het goed gedaan hadden. Tenslotte is het hun expertise. De naam was wel heel anders.’
‘Wat stond er dan op het doosje?’
‘Eh, dat weet ik niet zo uit mijn hoofd. Dan moet ik gaan kijken. Wacht, ik loop even naar de keuken.’
‘Oké. Ik wacht wel even. Maar niet te lang hoor want ik zit op mijn werk.’
……………..
‘Daar ben ik weer. Sorry, ik waggel een beetje. Gek hè? Heb ik anders nooit.’
‘Pa, dat is niet goed hoor. Wat staat er nou op dat doosje.’
‘Wacht, ik heb mijn bril niet op. Ik lijk wel steeds slaperiger te worden… iets van Drion of zo? Ik heb er maar gewoon drie ingenomen’
‘Wááát. Dat heb je toch niet…..?
…………………….
Pa, paaaaaa….

Verhaal: (c) Plato 2012

De nieuwe WE- 300

Bij de vorige WE waren er 28 prachtige verhalen. Alle inzenders hartelijk

bedankt. Jullie maken deze schrijfopdracht tot een succes.

Het nieuwe woord is:

Afwisseling

Klik op het woord voor de betekenissen.

Periode: 16-2 t/m 6 maart 2012

Beperking: exact 300 woorden. De titel niet in het stuk noemen.

Links naar uw verhaal : in de reacties hieronder s.v.p.

Veel schrijfplezier allemaal.

Plato Melody Baasbraal Geesje I Gwyn Anneke Mirjam Kakelbont Trees Ria Smijling Natasja Reismeermin Novelle Geesje II Zemix Music in Mind

One-O-One: geloof

platoonline — Sun, 12 Feb 2012 13:16:38 +0000

Salviatori wenste het Faloïstisch geloof volledig te kennen. Hij studeerde, mediteerde, woonde seminars bij en sprak met geesten.
Op zijn zeventigste werd hij opperpriester der Faloïstisten. Dagelijks beantwoordde hij vragen van onwetenden. Andere meningen sloegen te pletter op het graniet van zijn kennis.
Op zijn negentigste stierf hij. Overtuigd van zijn bijzonder nuttig bestaan ging hij door de tunnel op zoek naar het licht. Hij vond slechts duisternis. ‘Falo, waarom?’ riep hij. ‘Verdient mijn weten geen lichte ruimte en sprankelende geesten?
Toen fluisterde een fijn stemmetje: ‘met al uw kennis bent U toch wel in staat deze zelf te creëren?’

Verhaal: (c) Plato 2012

WE 300: Overwinnen (Plato)

platoonline — Tue, 07 Feb 2012 16:15:27 +0000

Op het dorpsplein stond een oeroude, verweerde steen. Een vervloekte, fluisterde men sinds mensenheugenis.
Bakerpraatjes, ongetwijfeld gevoed door het feit dat niemand wist waar de steen oorspronkelijk vandaan kwam en waarom hij, honderdvijfig jaar geleden, hier was neergezet.

Een zonnige dag. Het blonde meisje zat met haar hoofdje tegen de steen en vlocht, een kinderliedje neuriënd, een bloemenkrans voor mama die naast haar zat te lezen. Plotseling zweeg ze, hield haar hoofdje scheef en luisterde ingespannen.

Zebedeüs Critieck (de vrek) overdacht in zijn donkere bedstee grimlachend zijn weekwinst. Het ontslag van zijn reumatische boekhouder en twee trage schoonmaakwijven waren daarbij een aangename zege op zijn tergendhoge onkostenrekening. Morgen zou hij het loon van zijn klerk verlagen. Tenslotte had deze twee schrijffouten in één maand gemaakt. Tevreden vouwde hij de knokige vingers en sliep.

Woesjjjj… Zebedeüs was klaarwakker en ontwaarde in het halfduister een bleke verschijning.
‘Hé-ho, wie ben jij, hoe komt je binnen?’ lispelde hij.
‘Uw geweten,’ gromde de verschijning kort en blies een stroom koude lucht in zijn richting. ‘Ik laat u het leed zien dat u veroorzaakt hebt en wat de consequenties zijn voor uw zielenheil.’
Zebedeüs hernam zich: ‘Een gewetensstrijd via die Christmas Carol hè? Dat win ik!’ gispte hij. ‘Scrooge was een watje. IK ben zo hard als steen.’
De geest staarde hem zwijgend aan. Uiteindelijk sprak hij:
‘Dan zult u van steen zijn en wel zo lang tot drie mensen u van spijt hebben horen zuchten.’ Ineens was hij verdwenen.
Grommend trok Zebedeüs de dekens over zich heen.
De volgende dag vond men zijn kille lijk, met angstig opengesperde ogen en vaalgrijze huid.

‘Mama,’ riep het kind, ‘de steen zucht!’
Mama lachte en legde voor de grap haar oor tegen de steen.
‘Het is de wind,’ zei ze opgewekt. ‘Kom, we gaan een ijsje eten.’

© Verhaal: Plato 2012

WE-300: Overwinnen

platoonline — Thu, 02 Feb 2012 10:30:33 +0000

Tuinier zat op de schaarsverlichte vliering. Voor hem, op de stoffige houten planken, lag een bundeltje brieven. Traag zochten zijn vingers hun weg tussen de vergeelde papieren alsof hij al aarzelend het lezen nog wat wilde uitstellen.

Die laatste dag. De zonovergoten woonkamer. De donkere, ribfluwelen bank. De oranjebruine gordijnen. Rumours van Fleetwood Mac op de draaitafel.
Ze zei: ‘je weet dat het niet anders kan. Als je van me houdt, maak dan geen scene. Ga wat wandelen. Als je terugkomt zal ik weg zijn. Hoe het verder gaat weet God alleen.’ Ze hadden gehuild. Maar zij was de sterkste geweest.

Lang nadat ze weg was voelde hij de lege plekken in het huis, de gaten in zijn ziel. Zijn leven ging door als een onstuitbaar mechanisme. In de avonduren overdacht hij hun liefde, hun dromen, maar ook haar ijzersterke familiebanden die haar telkens terugzogen en maakten dat hij zich steeds meer een vijfde wiel aan een wagen ging voelen. De ruzies daarover. Daarna de ziekte die alles anders maakte.

Ik had onvoldoende begrip en werd te snel kwaad, dacht Tuinier terwijl hij de brief gladstreek. Ik was nog jong. Maar toch: ik kon niet over mijn dromen, verwachtingen heen reiken. Telkens zegevierde dat verrekte Ego.

Toen kwam die nacht met dat buitenlandse onheilstelefoontje dat de mislukte operatie meldde en zo elke hoop op beter definitief de bodem insloeg.

Tuinier las: ‘… je begrijpt dat ik bij jou niet meer de rust vind die ik nodig heb. Daarom zal ik mijn laatste dagen in mijn land en bij mijn familie blijven.’

Een jaar later was ze er niet meer.

Plotseling doodmoe wreef Tuinier over zijn ogen, deed de brief in de stapel en borg deze zorgvuldig op. Daarna stond hij op en begon aan de lange, zware weg naar beneden.

WE-300 van Cornelis en Jordy: overwinning

platoonline — Sat, 28 Jan 2012 11:59:39 +0000

Beste lezers,
Bijgaande vragen plus daarop gekalkte antwoorden vond ik als prop naast de prullebak. Ik denk dat het goed is als u nu eens ziet hoe er achter mijn rug gepraat en geschreven wordt. Met de inhoud heb ik vanzelfsprekend niets te maken. Plato.

Hé, Cornelis, hier een vodje van Melody.
Blijf met je takken uit mijn postbakje. Wa’s dat?
Een stokkie van dat wijf dat mijn wilde opvoeden. Maar ik won natuurlijk. Ze is nou nog an de drank.
Let op je taalgebruik. Het is mij, niet mijn. Wat is een stokje?
Vragen die je mot beantwoorden.
Ik MOET niks. Lees op!
1: voor wie zou je WAT wensen?
Stupide vraag. Eeuwige roem voor mijzelf.
Uitgebreid Ego heb jij.
2: welke diersoort krijgt van jou een andere soortnaam?
Het hangbuikzwijn. Dat wordt van Sus scrofa vittatus veranderd in Sus scrofa stupida Melodytus.
3: je hebt alles. Je moet 10 euro besteden. Wat koop je?
Nog zo’n beerputvraag. Een vuilnisbak. Daar gooi ik Melody met haar vragen in.
Of stuur een pakkie voetzoekers.
4: waar kijk jij het meest naar uit?
Naar mijn weblog. Kan ik dit analfabete zootje snel achter me laten.
Mag ik dan je deur dichtmetselen… ja?
5: volg je je verstand of je hart en waarom?
Mijn verstand. Met mijn hart kom ik bij vrouwen. En daarna in de drek.
6: Je mag met Beatrix op werkbezoek. Waar gaan jullie naar toe? Waarom?
Naar Dierenpark Emmen. Kan ze haar onderdanen bezichtigen.
7: je moet iets doen voor een goed doel. Welk?
Mijn weblog renoveren.
8: wat zou je met de M/V van je dromen doen, als het kon?
Met Plato gaan vissen. Ik aan de hengel. Hij aan de haak.
Whahahahaha. Ik ga kijke…
9: Je mag een feest voor bloggers organiseren. Hoe ziet dat er uit?
Tuinfeest met lampions, Koos Albers, Geer en Goor, vette happen en Melody.
10: Welk huisdier kies jij?
JOU!
Wat je segt ben je selluf.
11: Wat zou jij mij schenken (Melody dus)?
Een halsband en een muilkorf. En nou opgesodemieterd met die rotzooi, Jordy.
Nanananananaaaaaaaaaaaa!!!!!

WE-300: het nieuwe woord

platoonline — Wed, 25 Jan 2012 23:37:13 +0000

Over Cornelis, Tuinier en Jordy:
Zij die het via dit stukje opnamen voor Cornelis Critieck en Tuinier hebben gelijk. Ik was te egoïstisch. Inmiddels hebben wij een gesprek gehad. Resultaat: de heren schrijven elk een WE-300. Ze waren zeer content. Kunnen de fans er ook mee leven? Maar Jordy, moet ik die nu kort houden of mag hij ook schrijven? Graag jullie mening.

En dan nu de WE-300:
Er werden door jullie maar liefst 23 leuke verhalen geschreven. Er komt nog een 24e, maar Truus kon deze nog niet meteen plaatsen door een technische storing.
Hier de link naar de vorige WE (afscheid)
Iedereen heel erg bedankt. Zo maken we deze rubriek samen tot een succes.

De nieuwe WE:

Overwinnen

klik op het woord voor de betekenissen.

Periode:
26 januari t/m 15 februari 2012

Links
In het reactieveld

Voorwaarde
Precies 300 woorden en de titel niet in het stuk noemen.

Allemaal veel succes en schrijfplezier

Reeds verschenen:

Melody Music_in_Mind Artmus Klaproos Ria Ikenmij Anneke Geesje Cornelis en Jordy Reismeermin Gwyn Voetje Natasja Trees Marcel Marja Dieneke Truus Tuinier Novelle Baasbraal Hanneke Plato Mrs. T Jokezelf Jeetjemina Mirjam_Kakelbont Smijling

Zeilbejaarde

platoonline — Tue, 24 Jan 2012 11:02:57 +0000

Met een zucht schakelde hij de boordradio uit. Dan maar geen officieel record, wat maakt het uit, dacht hij.
Moeizaam kroop hij de kleine kajuit uit en keek lange tijd uit over het wijde water aan het einde waarvan een bloedrode zon traag het zwerk besteeg.
Nadat hij de tuigage in orde had bevonden, daalde hij hoestend af naar zijn leefruimte en rustte geruime tijd uit. Daarna smeerde hij boterhammen en zette thee. Tijdens het eten controleerde hij zorgvuldig zijn koers en schreef in zijn logboek: prima weer. Goed op koers. Zeemijlen: 26.112. Nog zo’n 1.000 te gaan. Daarna veroorloofde hij zich een dutje op de vertrouwde bootcadans.

Het moeilijkste was natuurlijk het bepalen van de vertrekleeftijd. Ooit was er een man geweest die het avontuur als 90 jarige aanging. Hij haalde het, maar was nadien behoorlijk gefrustreerd toen hij vernam dat er inmiddels een 92 jarige onderweg was om zijn verse record te breken. Daarentegen was er ook iemand die besloot te vertrekken op zijn 95e. Tja…

Toch had ook hij besloten te wachten en ondertussen zo fit mogelijk te blijven. Op tijd rusten, gezond eten, gymnastiek oefenen. Allemaal een kwestie van discipline.
Natuurlijk had men hem voor gek verklaard. ´Maar ik ben weduwnaar en heb geen kinderen.´ had hij gerepliceerd. ‘Ik ben een zeiler. Mijn schip is mijn thuis. Dit is wat ik wil… om de eer.´
Hij had doorgezet en was daags na zijn 99e verjaardag vertrokken, een hoofdschuddende menigte achterlatend.

Plotseling was hij wakker. Had hij te lang geslapen? Vreemd… geen cadans. Verbazingwekkend snel verliet hij de kajuit en schrok.
Daar, in sportief wit gekleed, zat een oude vrouw en stuurde het schip met vaste hand over een landschap van witte wolken.
‘Maar ik, ben ik…?’ stamelde hij.
Ze knikte en grijnsde: ‘ ach, en je zat er ZO dicht bij, hè?’

Voor de link: klik op de foto

Schijnwerper, prijzen van koophuizen, internetloos

platoonline — Fri, 20 Jan 2012 15:23:31 +0000

Gegroet medemens, even snel want Plato komt zo weer terug.

Schijnwerper
Laatst zapte ik langs de TV kanalen en vernam dat de heer de Mol TVpersoonlijkheid van het jaar was geworden. Tja, dat ben je in Nederland al snel als je pulp voor de massa maakt. Want dat doet Mol. Hij werpt dagelijks schone schijn langs de randen van de sterreclame onze huiskamers binnen. De mensen vreten het. Als het maar kleur heeft en vals klinkt. Daarvoor wordt de Mol in de zelfgekochte schijnwerpers gezet: om dat hij zelf een ‘schijn-werper’ is. U weet: ik ben van oorsprong een flexibele-, opgeruimde persoonlijkheid, maar zoveel platheid stemt mij droevig.

De prijzen van koophuizen
In Nederland zijn deze in een jaar tijd met zo’n 4% gedaald. In België zijn ze daarentegen fors gestegen. Merkwaardig. Om de onrust even wat op te schroeven (want het leven moet wel spannend blijven), maakte de Belgische federale regering bekend dat de hypotheekrente zal worden afgeschaft. Miljoenen Belgen in paniek. Blijkt achteraf misschien onnodig omdat de aftrek nu een verantwoordelijkheid wordt van de deelregeringen (als ze geld genoeg hebben). Zouden ze ook in Nederland moeten doen: landelijke hypotheekrente afschaffen en overhevelen naar de gemeente onder het motto: ‘maar alleen als- en voorzover er geld is.’ Heerlijk die politiek.

Bekende weblogschrijvers toegang tot internet ontzegd
Het gaat hier om de heer Tuinier en mijzelf. Een aantal maanden werd ons door Plato toegezegd dat, zolang de weblogcrisis duurt, zij bij Platoonline een podium zouden kunnen vinden. In de praktijk echter worden zij listig van het bekende kastje naar de niet minder bekende muur gezonden. ‘Even nog dit afmaken, dit rapport moet vandaag de deur nog uit,’ en soortgelijke teksten leiden er toe dat wij nauwelijks kunnen schrijven. Bovendien zou Tuinier ‘te filosofisch’ en ik ‘te kritisch en te zelfgenoegzaam’ zijn. Mensen, wat kunnen wij doen? Wij voelen ons machteloos. Wilt u ons steunen in onze strijd, laat u dan horen in de reacties. Alvast zeer bedankt.

Tuinier: machteloos

Meer…
Ik zou zo graag verder met u doorpraten, maar ik hoor reeds het klossen van Plato’s schoenen in het voorportaal.

Een haastige groet mede namens Tuinier,

Cornelis Critieck

Winkelverschrikking

platoonline — Tue, 17 Jan 2012 11:37:35 +0000

Met snelle blikken links en rechts klikklakte de dame met het bontje door de drukke supermarkt. Af en toe wierp ze, zonder zich om de prijs te bekommeren, een artikel in haar karretje.
Eigenlijk winkelde ze nooit. Het was toch een verschrikking, al die zorgelijke huisvrouwtjes, werklozen, spijbelende scholieren en zich voortslepende bejaarden? Maar ja, het meisje was weer eens ziek en vind dan op korte termijn maar een goede vervanging.

Kijk, was dat niet H. waar haar zoon nog een blauwe maandag mee in dat orkest gespeeld had voor hij er achter kwam dat hij zich te midden van het plebs bevond? Ach heden, ze kwam deze kant op. Abrupt draaide ze haar winkelkarretje om en manoeuvreerde onhandig in een andere richting. H. was nou net zo iemand waarvan haar vriendin Neelie altijd zei: ‘Veronique, deze types hangen moreel, intellectueel en dus ook financieel altijd aan het randje van de samenleving. Kom op zeg, als je na driehonderd sollicitaties nog geen baan hebt, begin dan gewoon voor jezelf. Toon lef. Maar ze missen de pit en dus blijft alles bij het oude. Affreus maar waar.’

Had ze nu alles voor de party? De spullen voor de fondue, frisdrank, blokjes kaas, worstjes, salade, gemengde frituurhapjes, bitterballen, een doosje met zes flessen prettige Zuid-Afrikaanse wijn, oh ja kaasbolletjes voor Henry. Dat kwam hem wel toe, na zo’n lange dag op het ministerie. Enfin, de kar was bijna vol. Het moest maar genoeg zijn.

Er stond een lange rij voor de kassa. Gelaten wachtte ze totdat er ruimte kwam om haar spullen op de band te deponeren. Voor haar stond een haveloze vent die zojuist 12 blikken kattenvoer op de band had neergezet. Terwijl hij zijn portemonnee uit zijn broekzak wroette, drong er ineens een golfje onwelriekende geur haar neus binnen. Mijn God… ze deinsde achteruit en botste pardoes tegen een ander winkelkarretje op. De man keerde zich half om, slikte een slijmdraadje weg en zei welwillend: ‘ik sal de blikkies effe opschuive, dan ken u dr bij, doame.’
‘Dank u,’ stotterde ze begon opgelaten haar spullen op te stapelen. Weer draaide de man zich om: ‘heb u een feessie vanavond?’ informeerde hij vertrouwelijk.
Daar was weer zo’n golfje. Ze vermande zich, knikte en zei gemaakt vrolijk: ‘zo, zo, u zorgt maar goed voor uw katten.
Nu draaide de man zich ten derde male om en grijnsde: ‘ik heb geen katte, doame.’

De WE-300 van Borys: Afscheid

platoonline — Wed, 11 Jan 2012 11:45:34 +0000

Borys maakte onlangs zijn debuut op deze weblog en deed gelijk flink wat stof opwaaien. En zo hoort het ook. Vandaag zijn tweede WE bijdrage. Maar wie is Borys eigenlijk? Een tipje van de sluier.
Borys werd ergens in de duistere jaren ’50 geboren als jongste van een doodarm gezin. Maar via giften van de familie kon hij gaan studeren. Al snel bleek zijn talent voor zowel exacte vakken als moderne talen.
Borys en Plato ontmoetten elkaar bij onze werkgever waar hij al snel opklom tot een zeer gewaardeerd beleidsmedewerker. Hij was als zodanig een collega van HenK, de man die op deze weblog in onversneden bewoordingen gloedvolle betogen afsteekt ter lering der mensheid en zowel Borys’ vriend als grootste criticaster is. Enfin, van hem zullen we ongetwijfeld nog horen.
Borys ging, zo ongeveer een jaar later dan Plato met pensioen. Omdat hij graag onder de mensen vertoeft, nam hij in zijn woonplaats de niet ongevaarlijke taak van postbezorger op zich (‘…af Bello, AF…’). Niet voor het geld maar gewoon vanwege de contacten en omdat hij een speciaal oog heeft voor de zeer bijzondere types die er op deze aardbodem rondlopen.
Goed, tot zover. Plato laat u nu alleen met het nieuwe verhaal van Borys. Lees het en reageer. Dat vindt hij leuk.

Afscheid.

Marianne is dood. Op de schouders van vier stevige zestigers is ze haar huisje uitgedragen. Ze hoefde niet ver. Schuin de weg over naar de kerk en, kort daarna, toen alles gezegd en gedaan was, weer naar buiten; naar een winderig kerkhof waar ook niet veel te zeggen bleek.
Gelukkig was het droog.
Na afloop borgen de dragers de hoge hoed in de fietstas en gingen er vandoor. Ieder zijns weegs, zoals dat heet. Dat verwonderde me want ik had verwacht dat ze nog even samen een borrel zouden pakken. Ze hadden tenslotte een leeftijdsgenoot weggebracht en, wat dies meer zij, een oude makker want lang geleden was Marianne één van hen geweest.
Ze was als man geboren.
Zo’n jaar geleden was ze bij ons in de buurt komen wonen. Beetje een vreemde vrouw. Plomp, bleek en met iets bloederigs in de ogen. Ze bestelde een nieuwe brievenbus en voor het schilderwerk nam ze een beunhaas. Postbezorger en beunhaas lachten maar wat.
In de tuin kwam een oude Mercedes te staan. Niet om mee te rijden, overigens; dat was meer dan duidelijk want het hek erom heen werd secuur dichtgelast. Het was, denk ik, voor haar meer een monument; een herinnering, net als de Dinky Toys die ze bestelde en die met geen mogelijkheid in de brievenbus pasten. Het was lastig om daar met haar uit te komen dus verzon ik een eigen oplossing. Ik mieterde ze voortaan gewoon door het tuimelraam naar binnen. Je hoorde ze dan, o heerlijk geluid (!), nog zo’n beetje narollen in de gang.
Maar al spoedig kwamen er geruchten over ziekte en met Kerst was het zomaar ineens voorbij.
De laatste brief die ik bij haar ingooide was zo’n een blauwe voor de nabestaanden.
De fiscus was er, ondanks de vakantietijd, vlot bij.

Borys, 01-2012