Verlate liefde

Vanuit het hoge ziekenhuisbed bezag hij de helblauwe lucht en een stukje kastanjeboom. Mijn laatste brokje buitenwereld, dacht hij wrang. Ik heb het niet bepaald getroffen.
Vijftig jaar als een beest gewerkt. Goed verdiend, maar uiteindelijk zal ik niet meer dan vijf jaar van dat uitgeklede klotepensioentje genieten. Die politieke ratten zullen het prima vinden als ik binnenkort de pijp uit ga, dat scheelt weer een kostenpost.
Wie zou er wel om hem rouwen? Zijn zoon misschien, maar het alledaagse zou snel genoeg weer grip op hem krijgen. Altijd maar druk met werk en studie. Vroeger was ‘t toch nooit een groot licht. Hij had de kennis er werkelijk in moeten slaan, anders was er niets van… een gierende pijnvlaag schoot door hem heen. Weer dat gesodemieter. Waar bleef die zuster? Zeker weer koffieleuten. Driftig drukte hij op de zoemer.

Bleek zat de zoon aan het bed en keek naar de magere man wiens wijd open mond piepend naar adem snakte. Een wrakke afspiegeling van die grote onverwoestbare vader die hem altijd zo’n dodelijk ontzag inboezemde en voor wie hij bijna altijd bang was geweest, niet alleen omdat zijn handen zo los zaten maar ook vanwege de aanhoudende, striemende kritiek die hem nog steeds achtervolgde en die hij moeiteloos woordelijk kon oproepen. ‘Je bent een lul, jongen en je bent nog lui ook. Moederskindje! neem een voorbeeld aan neef Jan. Nooit zul je wat bereiken. Maar ik zal het luie zweet er uitslaan, reken maar.’
Hij had echt niet beter gekund. Later wel, maar toen hij, vijf jaar geleden, zijn HBO-diploma maatschappelijk werk haalde, had vader geroepen: ‘als je eerder was begonnen had je het allang gehad.’
Had zijn vader ooit iets voor hem gevoeld? Had hij wat voor zijn vader gevoeld? Lang had hij het niet geweten. Maar neerkijkend op dit hulpeloze, geteisterde lichaam, twijfelde hij niet meer doch  streelde, zonder te durven spreken, de krachteloos op het laken liggende, blauwdooraderde hand.

Het einde diende zich sneller aan dan voorspeld. Vader kwam niet meer bij bewustzijn. Toch was er dat kleine wonder. Een uur voordien, had de zoon, overmand door vermoeidheid en emotie, vaders hand gegrepen en (eindelijk) geroepen: ‘papa, houd je van me?’
Op hetzelfde moment voelde hij dat de hand zich, even maar, strak om de zijne klemde. Deze verlate bevestiging van liefde uit een bijna andere wereld nam hij voor altijd met zich mee.

About these ads
Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

38 reacties op Verlate liefde

  1. Petr@ zegt:

    Beter laat dan nooit!
    Wat mooi geschreven Plato! Je kan je bijna niet voorstellen dat je zo hard kan zijn, maar helaas is het maar al te waar. Sommige mensen kunnen moeilijk liefde geven, hebben het zelf waarschijnlijk ook nooit geleerd.

  2. jokezelf zegt:

    Mooi en invoelend verhaal. Deze dingen gebeuren veel vaker dan wij allemaal zouden wensen. Zeker in de oudere generatie, waar het uiten van je gevoelens niet op de voorgrond staat/stond.

  3. Marja zegt:

    Kippenvel. Wat een gemiste kansen.

  4. beauninoblog zegt:

    ‘Maar neerkijkend op dit hulpeloze, geteisterde lichaam, twijfelde hij niet meer doch streelde, zonder te durven spreken….’

  5. Corline zegt:

    Met recht verlate liefde. Gelukkig hebben ze op het nippertje elkaar nog hun gevoelens kunnen tonen. Heel goed van de zoon dat hij het initiatief nam; vader kón het gewoon niet. Jongens werden vroeger zo opgevoed; iemand moet het een keer doorbreken. Mooi gegeven, mooi geschreven.

  6. gewoonanneke zegt:

    Wat een mooi verhaal. Ja sommige ouders verstaan de kunst om kinderen niets positiefs mee te geven. Denk niet altijd uit liefdeloosheid, vaak waren en zijn ze ook een product van hun opvoeding. Maar hij hield op het laatst in ieder geval nog een goed gevoel over, zijn vader hield echt van hem.

  7. ria zegt:

    Gelukkig toch een lichtpunt aan het einde van de tunnel.
    Groetjes, Ria

  8. Anna zegt:

    Om stil van te worden

  9. klaproos zegt:

    van heel dichtbij maak ik nu mee wat zoiets met een mens kan doen, nooit goed genoeg zijn.. altijd beter kunnen, het laat zware sporen na bij een mens plaatje….

    wat schrijf je toch prachtig

    xxx

  10. tagrijn zegt:

    Je schrijft het als fictie, maar ik heb dit precies zo meegemaakt met een moeder en een dochter. De eeuwige twijfel bij de dochter en pas op het sterfbed van haar moeder kreeg ze antwoord op die prangende vraag. Ik heb erbij gezeten en dit verhaal heeft dus aardig wat impact op me. Erg mooi geschreven, Plato.

  11. Misschien heeft het te maken met de vallende blaadjes dat ik er wat emotioneel van werd. Ik weet het niet. Ik zag die vader en zoon en ik schoot vol. Stom hè? Ik weet het, ik weet het. Maar het was zo mooi. Als je een ander tot tranen toe kunt beroeren met verhalen dan kun je meesterlijk schrijven. Mooi Plato. Heel mooi.

  12. hanscke zegt:

    Ik word er wat boos om. Voor mij zou het niet meer hoeven. Het zou echt veel te laat zijn geweest. Maar misschien raakt het wel te veel aan mijn eigen emoties. Ik hoef het voor mijzelf niet verder uit te spinnen.

  13. Willie zegt:

    Zo triest, dat het vaak zo gaat.
    Terwijl het ook heel anders had gekund.
    Dat kleine kneepje in de hand van de zoon maakt een wereld van verschil.

    Heel beeldend beschreven, mooi, die wrakke afspiegeling van die grote sterke man.
    En het stukje uitzicht uit een ziekenhuisbed is vaak het laatste wat men ziet.

    Prachtig, gevoelig verhaal, Plato.

  14. corryjohan zegt:

    Tranentrekkend verslag. Maar: eind goed, al goed. Wat zal de zoon zich goed voelen na de warme habddruk.

    • platoonline zegt:

      Corry, het is beslist tranentrekkend want diepste gevoelens die velen maar al te graag uit de weg gaan of vervangen door feitelijke verslagen en verstandelijke analyses.
      Toch ken ik heel wat ouders en kinderen die hetzij al jaren niet meer met elkaar spreken, dan wel met eeuwige ruzie de dood zijn ingegaan of, zoals hier, wel met elkaar omgaan maar nooit de woorden vinden die ze graag zouden willen zeggen.

  15. corryjohan zegt:

    eeeh….handdruk, bedoel ik

  16. Wat me het meest treft is het lef van de zoon. Het is gemakkelijker de vraag niet te stellen. Dan zal hij idd nooit het antwoord weten, maar zal hij wel altijd hoop zijn blijven houden op het antwoord dat hij graag had willen horen. En stel dat de zoon de hand van zijn vader niet had vastgehouden. Dan had hij ook niet geweten of de man geen antwoord meer had kunnen geven, of dat het een stilzwijgende ontkenning was.
    Ik ken nog steeds mensen die hunkeren naar ouderliefde en/of het kleinste complimentje. Maar deze zoon kan gesterkt verder: laat, maar gelukkig nog wel op tijd!

  17. Dit is uit het leven gegrepen…..ik zie veel om me heen en maak veel om me heen mee wat inderdaad zo triest is….hopend op een goed woord of gebaar en dan zie je mensen die je lief hebt weer met gebogen schouders.

    Sommige mensen zijn door omstandigheden niet instaat zelf te veranderen en het anders te willen dan wat ze mee hebben gekregen meestal ”oudere generatie”.

    De afsluiting van dit verhaal zouden mensen in zulke situatie zich graag wensen, een teken van houden van ,erkenning…..

  18. Het roept herinneringen bij mij op. Prachtig en geloof me….het komt voor en op een manier die je niet kunt verzinnen .
    Liefs van Mus.

  19. Mrs. T. zegt:

    Wat jammer dat mensen soms zo ver van elkaar hun levens leiden/lijden.

  20. Marika zegt:

    Is niet helemaal fictie hè Plaatje. :) Mooi geschreven en moest ook nog een zakdoek gaan zoeken op het laatst potverdorie…

    • platoonline zegt:

      Marika dat zeg je heel goed. Deel een klopt wel zo ongeveer. Het laatste stuk niet. Ik zag mijn vader niet meer vanaf mijn 17e. Suzanne had het over een mogelijke wensgedachte op het einde. Daar zit wel iets in, denk ik.

  21. Plien zegt:

    Ik ben er stil van! Triest maar ergens ook blij dat hij toch op het laatst bevestiging kreeg. Misschien wist zijn vader niet anders dan op die manier zijn zoon het beste te geven en op die manier zijn liefde over te brengen.
    Mooi triest verhaal.

  22. Prachtig en intens verwoord.

  23. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Las het ook in tranen.
    Ja, ik ben niet te groot omdat niet toe te geven.
    En het allermooiste is dat uiteindelijk de Liefde toch weer overwint!

  24. Met een brok in mijn keel heb ik dit stukje gelezen..
    Mooi verwoord.

  25. Jackles zegt:

    Wat droevig om je te realiseren hoe erg mensen langs elkaar heen kunnen leven… Mooi hoor, Plato. En niet helemaal fictie, gok ik. Toch?

  26. Dwarsbongel zegt:

    Raak! Vroeger (zegt de krasse knar) leerde je om “je te beheersen”, je gevoelens te onderdrukken, vooral, maar niet alleen, de jongens/mannen. Dan was je pas goed bezig…
    Mijn stiefvader, waarmee ik absoluut niet overweg kon (ander milieu en driftkop met losse handen), was op het laatst dement. Zijn laatste dagen lag hij in het ziekenhuis. Ik had hem na de begrafenis van mijn moeder niet meer gezien, maar toen bezocht ik hem in een middagpauze. Hij leek even op te leven toen hij me zag en prevelde iets onverstaanbaars, dat wel vriendelijk klonk. Ik heb besloten dat te beschouwen als poging tot toenadering, en dat te bewaren.
    Zonder al het andere te vergeten, maar dat werd er wel door verzacht.
    Daarom raakt je verhaal me.

  27. Lenjef zegt:

    Vader

    pas gevoelens tonen
    wanneer
    de Dood in zijn ogen staart

    terwijl een zee van tijd verstreek
    zonder dat hij zijn zoon één moment liefdevol bekeek

    voor mij persoonlijk
    is zo’n vent
    de naam vader niet waard

    Lenjef

  28. jeer zegt:

    Plato,

    Triest maar aangrijpend verhaal. Ook ik moest even slikken!

    Groetjes,

    jeer

  29. HansDeZwans zegt:

    Mooi die laatste zinnen.

  30. suzanne zegt:

    fictie of wensgedachte?
    wat het ook is, mooi geschreven is het zeker.

  31. Trees zegt:

    Dit is uit het leven gegrepen. Ik denk dat er ontelbaar veel dochters en zonen zo denken over hun vader (of misschien wel ouders). De onmacht van de ouders, omdat ze niet veel geld hadden, om toch te zorgen dat de kinderen goed terecht kwamen. Dat ging soms met harde hand en blijkbaar weinig gevoel. Maar dit kwam aan het eind gelukkig goed, die bevestiging zal hem goed gedaan hebben en kan hij inderdaad voor altijd meenemen. Een verhaal met een aantal kippenvelmomenten Plato!

  32. Truus zegt:

    Een prachtig geschreven verhaal over een triest thema Plato.
    Ik ben blij voor de zoon dat hij zijn bevestiging gekregen heeft. Bedankt dus voor dit einde. :-)

  33. hannekelive zegt:

    toch nog die bevestiging…
    maar wat een lef heeft die zoon, stel je voor dat…..
    brrrr

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s