WE 300: oplossing

Zo wonderlijk stil was het in haar. Alsof ze met een onzichtbare afstandbediening haar wereld in de pauzestand had gezet.
Ze zou op elk moment, langzaam en beschouwend, door de stilstaande taferelen van haar leven kunnen lopen, bij het voorbije hier en daar iets in tedere herinnering vastpakkend maar toch het geheel van afstand belevend zoals men een oude foto van zichzelf ziet en zachtjes zucht: ‘ach ja.’
En dan was er het onvermijdelijke niet voorbije.

Ze wist het, men sprak over haar. Sinds haar bewuste vlucht naar binnen was ze haar omgeving een raadsel. Men kon het geen naam geven. ‘Beginnende dementie,’ opperde iemand. Maar onderzoeken gaven anders aan. Het zette zowel de familie als de artsen op het verkeerde been.
Men had het haar kunnen vragen. Als ze zin had gehad, had ze kunnen zeggen hoe vreselijk zat ze die bemoederende, belerende, zelfs hautaine houding was die haar dagelijks ten deel viel. Alsof tachtigjarigen geen serieuze benadering meer verdienden. Alsof ze haar als een oud soort kleuter via de maaltijden en de bingo naar haar einde moesten begeleiden.
Als ze zin had gehad…

Hoewel haar ogen en oren niets mankeerden, had ze zichzelf aangeleerd nergens meer op te reageren, haar gezicht strak te houden en haar blik op verre horizonten te richten. Aanvankelijk kostte dat veel moeite. Maar de gedachte dat haar pantser onbreekbaar zou zijn en dat men uiteindelijk uit wanhoop zou zwijgen, had haar doen doorzetten.

‘Op een dag dat niemand het nog verwacht, zeg ik scherp waarom ik het deed en hoe ik ze haat,’ fluisterde ze in zichzelf.

Maar op de dag dat ze wilde spreken, ontsteeg slechts een dof mompelen haar keel en ervoer ze huiverend dat iemand liefdevol door haar haren streek en zei: ‘ja vrouwtje, we gaan zo aan de pap.’

About these ads
Dit bericht werd geplaatst in WE-300. Bookmark de permalink .

50 reacties op WE 300: oplossing

  1. Pingback: De nieuwe WE voor april/mei | Platoonline

  2. Anna zegt:

    Uh, om kippevel van te krijgen. Prachtig verhaal @->–

  3. Ohhh… wat mooi….
    Ik ben er gewoon stil van…

  4. Ik heb er geen woorden voor

  5. NOVELLE zegt:

    Tja ……..(snik)

  6. Zo Plato, je weet me weer es te raken. Prachtig geschreven!!!
    (vanaf nu ben ik weer bij blogspot te vinden, ik leg later wel uit waarom)
    Ik hoop binnenkort weer mee te doen met de WE300!

  7. Marja zegt:

    Je hebt dit prachtig neergezet, Plato. Ik ben ontroerd en geraakt. Ik begrijp haar.

  8. Jokezelf zegt:

    Ach jee. “Alsof ze haar wereld in de pauzestand had gezet”. Wat een prachtige vorm van zelfbedrog als overlevingstechniek die zich uiteindelijk tegen haar keert (of waaruit ze uiteindelijk toch tot de onaangename werkelijkheid komt).
    Mooi beschreven.

  9. Ja Plato, uit het leven gegrepen , uit de ziekteperiode van mijn moeder waren er bij haar op de afdeling ook mensjes die zo hun eigen principes hadden ook om redenen die jij beschrijft, het is triest om om mensen heen te spreken terwijl deze graag nog hun eigen bijdragen willen leveren al is het mondeling en met betuttelen niks aan kunnen omdat ze het niet willen als volwassen mens, mooi geschreven en beschreven WE !

  10. Petr@ zegt:

    Ach wat sneu, ze is in haar eigen web terecht gekomen.
    Heel mooi geschreven!

  11. gewoonanneke zegt:

    Wat een mooi verhaal, het lijkt me gewoon het ergste dat mensen zo tegen je gaan doen. Ik zag het bij mijn vader die ging dementeren dat hij het zo vreselijk vond soms in zijn goeie dagen dat ze hem zo behandelden….

  12. Rianne zegt:

    Wat prachtig geschreven. Ik ben er stil van.

  13. elzeblaadje zegt:

    wonderlijk verhaal, wat voor reden zou ze hebben om zo te doen of was het echt toch alzheimer die haar in deze toestand bracht. Soms denk ik dat je erg met ouderen begaan bent, of dat die levensfase je erg aantrekt, het is zo vaak onderwerp van je schrijfsels. Groet Alice

  14. ria zegt:

    Haar gevoelens kan ik goed begrijpen .
    Goed beschreven Plato
    groetjes, Ria

  15. Babette zegt:

    O Plato mou, hier staan zinnen die ik zelf had willen bedenken.
    Als ik talent had gehad…

  16. Vastgeklonken in haar eigen stilte en te laat om nog te doorbreken. Hopen dat de liefdevolle arm in de buurt blijft…

  17. platoonline zegt:

    Maar ze haat die liefdevolle arm, Kakel. Die liefdevolle hulpverleners hebben niet eens in de gaten hoe vernederend hun houding wordt ervaren. Ze voelen zich weer babies onder hun regiem, maar dat zijn ze niet. En daarom haat die vrouw ze allemaal. De vraag is of ze dat ooit gaan begrijpen.
    Ik denk dat het een maatschappelijk vraagstuk is dat zichzelf heeft vastgeklonken in de gedachte dat je alleen goed bent, erbij hoort, als je jong en scherp van geest bent. Om die reden worden ook veel 45 plussers door de jongeren in een bedrijf uitgekotst.

  18. Yvonne zegt:

    Mijn moeder is dementerend (onderzoek heeft dat bevestigd), maar gelukkig wordt ze respectvol en liefdevol behandeld door haar verzorgers. Niets belerend, kleinerend of betuttelend.
    Hahah en zij wil wel graag pap, want korstjes van het brood kan ze niet meer eten.

  19. Mrs. T. zegt:

    Ik vind het een mooie en interessante WE. Maar gelukkig herken ik het helemaal niet. De verzorging in het tehuis waar zowel mijn schoonouders als oom H. zaten waren mensen met hart voor hun werk.
    En daarbij: als die vrouw er echt zo’n hekel aan heeft zo behandeld te worden, dan heeft ze met dit gedrag alleen zichzelf (gehad).

  20. artmus zegt:

    Het zal me niet gebeuren denk ik meteen.
    Waar heb ik de pil van Drion ook alweer neergelegd?
    Maar Plaat, ik herken dit gelukkig ook niet. In het verpleeghuis waar mijn demente schoonmoeder werd verzorgd werd heel respectvol met de bewoners omgegaan.
    Je hebt je weer helemaal ingeleefd en ik neem mijn pet af voor de manier waarop je hebt beschreven hebt.

  21. Willie zegt:

    Dit was dus geen oplossing, ze had geen stem meer om haar punt te maken, arme vrouw.

    Zolang de mensen met respect behandeld worden, en als individu, met ieder zijn/haar eigen behoeftes, zal het beter gaan.

    Een trieste, mooi geschreven WE-300, Plato.

    • platoonline zegt:

      Dank je wel, Willie.
      Het is natuurlijk de perceptie van de vrouw. Ze voelt dat ze onderligt en ze probeer met alle macht haar eigenwaarde te mobiliseren. En dat lukt niet zo goed.

      De reacties wijzen uit dat sommige mensen best tevreden zijn over de geleverde zorg. Dat is fijn. Maar toch kunnen we niet ontkennen dat we leven in een prestatiemaatschappij en dat iemand die niet meer aan het gangbare beeld voldoet, heel vaak wordt beoordeeld op afnemende kwaliteiten. De westerse maatschappij zou best wat meer waardering voor ouderen kunnen etaleren.

      • Willie zegt:

        Het hangt ook van het beroep af, denk ik.
        Ervaring is heel waardevol, maar de wereld verandert zo snel, vooral in de moderne communicatie en technologie, houd dat maar eens bij als oudere.
        Maar ik heb liever een warme, menselijke verzorgster b.v.

  22. jeer zegt:

    Plato,
    We hopen allemaal, dat we op een menswaardige manier onze laatste levensjaren kunnen volbrengen. Het zal niet altijd gemakkelijk gaan voor zowel de hulpbehoevende als voor de verzorgende. Ondanks de huivering in de laatste regel lees ik toch ook een liefdevolle streling.

    Groetjes,

    jeer

  23. anja zegt:

    Ik ben stil en onder de indruk. Prachtige WE Plato!

  24. Gregoria ... zegt:

    Prachtig geschreven meneer Plato.
    U heeft talent.
    Men is idd geneigd om oudere mensen te bemoederen.

    Vriendelijke groet,
    Gregoria

  25. ingeding zegt:

    het is niet te begrijpen hoe respectloos er wordt omgegaan met de ouderen van onze maatschappij. en de politiek maakt het alleen maar erger en erger.. ik weet niet wat ik er verder nog op moet zeggen, je hebt het prachtig geschreven, maar ik word er sipjes van..

  26. Ja!
    Wat je beschreven hebt, kan zo gaan.
    Want een ieder van ons is gewend zijn eigen leven te leiden.
    Op een bepaalde leefijd, lijkt die te worden geleid, of moet ik zeggen ‘geleden’?
    Als je dat niet pikt, dan komt het zoals in je WE, zoals het zou kunnen gaan.

    Goed over nagedacht, Plaat.

  27. Voetje zegt:

    Wauw, mooi en pakkend geschreven

  28. Joke zegt:

    Je ziet het af en toe bij mensen in een rolstoel dat omstanders aan de begelijders gaan vragen hoe het met de “patient “gaat of die hetzelf niet meer kan vertellen. Ik geloof wel dat het tegenwoordig beter gaat omdat er over gepraat wordt en men een beter begrip krijgt over het een en ander..
    Groetjes.

  29. ellyvandoorn zegt:

    Jammer dat de oude vrouw niet heeft begrepen dat naar binnen keren en in heldere aandacht aanwezig zijn één en dezelfde beweging kan zijn.
    Maar dat gaat het jou hier niet om hè Plato.
    Zo is het een triest verhaal. Ik kan ook ouderen die daardoor bruisen van betrokkenheid. :-)

    Mooi beschreven Plato.

  30. tagrijn zegt:

    Man, het lijkt wel of je in haar huid bent gekropen. Het stemt me niet vrolijk maar we worden wel weer eens met onze neus op de feiten gedrukt. De tehuizen zitten vol met deze mensen.

  31. corryjohan zegt:

    Zoals je weet heb ik onlangs in totaal zo’n 4 maanden in een ziekenhuis (verpleeghuis) gelegen, maar ik heb niks dan lof voor de mensen die mij verzorgden. Was dan ook alleen maar ziek, en had het benul nog aardig bij elkaar. Dat veranderde toen ik veel morfine tegen de pijn kreeg toegediend. Dat is me toch een rotspul. Gelukkig weer helemaal clean nu.
    Maar wat jij beschrijft is (ook) uit het leven gegrepen Hoewel dat gelukkig niet voor alle verpleeginrichtingen opgaat. Knap geobserveerd!!.

  32. jeetjemina zegt:

    Ai, wat een triestheid weer! En het is inderdaad zo dat mensen met Alzheimer in de beginfase op een geweldige manier de werkelijkheid kunnen verdoezelen!

    gr eva

  33. Nathalie zegt:

    Triest verhaal maar ontzettend mooi geschreven.

    Ik had al gereageerdvia mijn laptop (en bij meerdere, maar op een of ander manier zijn al deze reacties niet geplaatst, dus nu maar via mijn eigen computer).

  34. minoesjka2 zegt:

    Ik voel in dit verhaal een beklemmende triestheid!
    Toevallig (ach wat is toeval) gisteren een gesprek met een buurvrouw gehad, die zich af en toe ook in de “pauzestand” zet door op niemand en nergens op te reageren en binnen te blijven, terwijl ze depressief is. Over keuzes die je maakt in je leven soms niet altijd even handig zijn en soms averechts uitpakken ………….
    En dan jou verhaal lezen …………..

  35. ferraravictoriene zegt:

    Heel even had ik associatie met het boek van Judith Koelemeijer
    “Het zwijgen van Maria Zachea” Maar jouw verhaal pakt anders uit. Goed geschreven.
    De laatste zin schuurt. Waarschijnlijk helemaal niet respectloos bedoeld, maar het komt wel zo over.

    • platoonline zegt:

      Ik heb het beslist niet respectloos bedoeld. Ik heb er voor gekozen in het verhaaltje de gedachtegang van de hoofdpersoon te volgen. Zij voelt het, ongetwijfeld liefdevol bedoelde, handelen en spreken van de zorgverlener als grensoverschrijdend en kwetsend. Als hetzelfde stuk was geschreven uit de gezichtshoek van die zorgverlener, was er een totaal ander beeld ontstaan.
      Natuurlijk staat deze invalshoek er niet voor niets. Mijn broer lag een kwart eeuw in een verpleegtehuis. Dat leverde heel wat goede-, maar ook, om uw woorden aan te halen, schurende, ervaringen op. Ervaringen van hulpverleners die vast te goeder trouw waren maar niet beseften hoe kwetsend hun woorden kunnen overkomen bij mensen die zijn overgeleverd aan de aangeboden zorg.
      Vandaar.

      • ferraravictoriene zegt:

        Plantoonline, zoals u het hebt gelezen heb ik het echt niet bedoeld.Excuses dat ik onduidelijk overkwam.
        Ik doelde op de verzorgende die het niet respectloos bedoelde. Het zinnetje schuurt omdat het inderdaad soms zo gaat. Jaren in die wereld vertoefd en in heel wat werkbesprekingen aandacht besteed aan dergelijk gedrag en uitspraken.
        Kortom ik ben het met u eens. Wat mij betreft mag u jij zeggen.;0)

        • platoonline zegt:

          Hallo ferraravictorine. Nu begrijpen we elkaar beter inderdaad.
          Ik ben er overigens van overtuigd dat er vele zorgverleners zijn die het goed bedoelen. Anders stap je ook niet in zo’n vak denk ik. Maar dat neemt niet weg dat er in de opleidingen (ook voor artsen bijvoorbeeld) wel iets kan worden gedaan.
          Ik zou er sterk voor zijn eerst te kijken of patiënt iets zelf kunnen. Pas als blijkt dat ze het niet kunnen, kan de zorgverlener in actie komen. En daar hoort dan ook het gevoel en de taal bij die uitdrukt, dat men de patiënt respecteert. Misschien is ook de tijdsdruk in verzorgingstehuizen wel debet aan de situatie. Ik onderschat dit alles niet.
          Enfin, als wij er al zo lang over van gedachte kunnen wisselen, dan is er aanleiding genoeg lijkt me, om dat in de professie ook wat meer te doen. :-)

  36. Plien zegt:

    Triest! Maar herkenbaar door mijn werk in de zorg. Ik was activiteitenbegeleidster en probeerde altijd iedereen als vol aan te zien. Valkuil is dat wij teveel uit hun handen nemen. Terwijl juist zo belangrijk is om hun zoveel mogelijk zelf te laten doen.
    Mooi geschreven!

  37. Truus zegt:

    Tjee, deze hakt er wel in Plato. Het moet inderdaad vreselijk zijn om almaar bemoederd en betutteld te worden terwijl je dat niet wilt. Eentje om te onthouden!

  38. Marika zegt:

    Ik ken iemand die is dementerend (alzheimer) en heeft onlangs een zwaar herseninfarct gehad. Halfzijdig verlamd, kan niet praten etc. Verblijft nu op een revalidatieafdeling van een verzorgingstehuis. Ik hoor nu natuurlijk veel verhalen hoe dat gaat, en hoe het ervaren wordt door de familie. Je merkt ook dat er eigenlijk niet genoeg tijd is voor de mensen en er niet voldoende naar hen gekeken wordt als individu. Haar dochter helpt veel mee, bijvoorbeeld met eten geven en probeert dingen uit, die normaal niet gedaan zouden worden. Het blijkt nu ook dat haar moeder meer begrijpt dan werd aangenomen door het personeel. Zo frustrerend als je al niet meer kunt praten, dat men dan beslissingen neemt voor die persoon, terwijl ze op haar manier wel kan aangeven of ze iets wel of niet wil. Het is zo belangrijk dat er naar hen geluisterd wordt, dat betekent ook naar de lichaamstaal en andere manieren van communiceren uitproberen. Helaas hebben ze daar vaak geen tijd voor ook al bedoelen ze het goed.

  39. Trees zegt:

    Wat een verhaal zeg… ze heeft gewoon het heft in eigen hand genomen en gedacht, ik ben de baas over mezelf. Maar of ze daar nou gelukkiger van wordt. Ik heb het idee dat als iemand niet echt dementeert, degene nog kan communiceren dat het beter is open kaart te spelen met de hulpverleners en duidelijk aan moet geven als ze niet wil worden betutteld.
    Ook demente mensen kunnen voor zichzelf kiezen trouwens. Mijn moeder stopte op een bepaald moment met eten en drinken. Hield, als haar iets werd aangeboden, gewoon stijf haar lippen op elkaar, echt dagen achter elkaar. 2 weken nadat ze daarmee begon is ze overleden. We denken dat ze zelf vond dat het genoeg was geweest…

  40. Met zo weinig woorden een heel boek schrijven…. geweldig

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s