WE 300: nieuw woord voor feb-mrt.

‘Hallo, met van Grommelen.’
‘Ja, pa je spreekt met mij.’
‘Dag schat, fijn dat ik eens wat van je hoor. Je laatste telefoontje is alweer een jaar geleden.’
‘Ja, ja, ja. Ik ben er nu toch. Jij zeurt altijd over hetzelfde.’
‘Nou ja, ik zit hier ook maar te wachten tot er voor de variatie weer eens iemand komt. En als je zit te wachten gaat de tijd tien keer zo langzaam, lijkt wel.’
‘Ga dan op een leuk bejaardenclubje. Klaverjassen, bingospelen, dat soort dingen. Dan heb je wat te doen. Ik heb een drukke baan. Ik kan echt niet elke maand langskomen hoor.’
‘Ja, ik begrijp het wel. Maar toch fijn, dat je belt. Hoewel het eigenlijk slecht uitkomt want ik voel me ineens zo moe.’
‘Hoezo, ben je laat naar bed gegaan?’
‘Nee, maar ik was vanmorgen bij de apotheek om medicijnen op te halen. Ze hadden andere, goedkopere. Enfin, ik moest maar kijken of het beviel, anders kreeg ik de gewone weer terug.’
‘Heb je het gecontroleerd?’
‘Nou, ik ging er vanuit dat ze het goed gedaan hadden. Tenslotte is het hun expertise. De naam was wel heel anders.’
‘Wat stond er dan op het doosje?’
‘Eh, dat weet ik niet zo uit mijn hoofd. Dan moet ik gaan kijken. Wacht, ik loop even naar de keuken.’
‘Oké. Ik wacht wel even. Maar niet te lang hoor want ik zit op mijn werk.’
……………..
‘Daar ben ik weer. Sorry, ik waggel een beetje. Gek hè? Heb ik anders nooit.’
‘Pa, dat is niet goed hoor.  Wat staat er nou op dat doosje.’
‘Wacht, ik heb mijn bril niet op. Ik lijk wel steeds slaperiger te worden… iets van Drion of zo? Ik heb er maar gewoon drie ingenomen’
‘Wááát. Dat heb je toch niet…..?
…………………….
Pa, paaaaaa….

Verhaal: (c) Plato 2012
 

De nieuwe WE- 300

Bij de vorige WE waren er 28 prachtige verhalen. Alle inzenders hartelijk

bedankt. Jullie maken deze schrijfopdracht tot een succes.

Het nieuwe woord is:

Afwisseling

Klik op het woord voor de betekenissen.

Periode: 16-2 t/m  6 maart 2012

Beperking: exact 300 woorden. De titel niet in het stuk noemen.

Links naar uw verhaal : in de reacties hieronder s.v.p.

Veel schrijfplezier allemaal.

Plato     Melody     Baasbraal     Geesje I     Gwyn     Anneke     Mirjam Kakelbont     Trees     Ria     Smijling     Natasja     Reismeermin     Novelle    Geesje II      Zemix     Music in Mind

One-O-One: geloof

Salviatori wenste het Faloïstisch geloof volledig te kennen. Hij studeerde, mediteerde, woonde seminars bij en sprak met geesten.
Op zijn zeventigste werd hij opperpriester der Faloïstisten. Dagelijks beantwoordde hij vragen van onwetenden. Andere meningen sloegen te pletter op het graniet van zijn kennis.
Op zijn negentigste stierf hij. Overtuigd van zijn bijzonder nuttig bestaan ging hij door de tunnel op zoek naar het licht. Hij vond slechts duisternis. ‘Falo, waarom?’ riep hij. ‘Verdient mijn weten geen lichte ruimte en sprankelende geesten?
Toen fluisterde een fijn stemmetje: ‘met al uw kennis  bent U toch wel in staat deze zelf te creëren?’

Verhaal: (c)  Plato 2012

WE 300: Overwinnen (Plato)

Op het dorpsplein stond een oeroude, verweerde steen. Een vervloekte, fluisterde men sinds mensenheugenis.
Bakerpraatjes, ongetwijfeld gevoed door het feit dat niemand wist waar de steen oorspronkelijk vandaan kwam en waarom hij, honderdvijfig jaar geleden, hier was neergezet.

Een zonnige dag. Het blonde meisje zat met haar hoofdje tegen de steen en vlocht, een kinderliedje neuriënd, een bloemenkrans voor mama die naast haar zat te lezen. Plotseling zweeg ze, hield haar hoofdje scheef en luisterde ingespannen.

Zebedeüs Critieck (de vrek) overdacht in zijn donkere bedstee grimlachend zijn weekwinst. Het ontslag van zijn reumatische boekhouder en twee trage schoonmaakwijven waren daarbij een aangename zege op zijn tergendhoge onkostenrekening. Morgen zou hij het loon van zijn klerk verlagen. Tenslotte had deze twee schrijffouten in één maand gemaakt. Tevreden vouwde hij de knokige vingers en sliep.

Woesjjjj… Zebedeüs was klaarwakker en ontwaarde in het halfduister een bleke verschijning.
‘Hé-ho, wie ben jij, hoe komt je binnen?’ lispelde hij.
‘Uw geweten,’ gromde de verschijning kort en blies een stroom koude lucht in zijn richting. ‘Ik laat u het leed zien dat u veroorzaakt hebt en wat de consequenties zijn voor uw zielenheil.’
Zebedeüs hernam zich: ‘Een gewetensstrijd via die Christmas Carol hè? Dat win ik!’ gispte hij. ‘Scrooge was een watje. IK ben zo hard als steen.’
De geest staarde hem zwijgend aan. Uiteindelijk sprak hij:
‘Dan zult u van steen zijn en wel zo lang tot drie mensen u van spijt hebben horen zuchten.’ Ineens was hij  verdwenen.
Grommend trok Zebedeüs de dekens over zich heen.
De volgende dag vond men zijn kille lijk, met angstig opengesperde ogen en vaalgrijze huid.

‘Mama,’ riep het kind, ‘de steen zucht!’
Mama lachte en legde voor de grap haar oor tegen de steen.
‘Het is de wind,’ zei ze opgewekt. ‘Kom, we gaan een ijsje eten.’

 © Verhaal: Plato 2012

WE-300: Overwinnen

Tuinier zat op de schaarsverlichte vliering. Voor hem, op de stoffige houten planken, lag een bundeltje brieven. Traag zochten zijn vingers hun weg tussen de vergeelde papieren alsof hij al aarzelend het lezen nog wat wilde uitstellen.

Die laatste dag. De zonovergoten woonkamer. De donkere, ribfluwelen bank. De oranjebruine gordijnen. Rumours van Fleetwood Mac op de draaitafel.
Ze zei: ‘je weet dat het niet anders kan. Als je van me houdt, maak dan geen scene. Ga wat wandelen. Als je terugkomt zal ik weg zijn. Hoe het verder gaat weet God alleen.’ Ze hadden gehuild. Maar zij was de sterkste geweest.

Lang nadat ze weg was voelde hij de lege plekken in het huis, de gaten in zijn ziel. Zijn leven ging door als een onstuitbaar mechanisme. In de avonduren overdacht hij hun liefde, hun dromen, maar ook haar ijzersterke familiebanden die haar telkens terugzogen en maakten dat hij zich steeds meer een vijfde wiel aan een wagen ging voelen. De ruzies daarover. Daarna de ziekte die alles anders maakte.

Ik had onvoldoende begrip en werd te snel kwaad, dacht Tuinier terwijl hij de brief gladstreek. Ik was nog jong. Maar toch: ik kon niet over mijn dromen, verwachtingen heen reiken. Telkens zegevierde dat verrekte Ego.

Toen kwam die nacht met dat buitenlandse onheilstelefoontje dat de mislukte operatie meldde en zo elke hoop op beter definitief de bodem insloeg.

Tuinier las:  ‘… je begrijpt dat ik bij jou niet meer de rust vind die ik nodig heb. Daarom zal ik mijn laatste dagen in mijn land en bij mijn familie blijven.’ 

Een jaar later was ze er niet meer.

Plotseling doodmoe wreef Tuinier over zijn ogen, deed de brief in de stapel en borg deze zorgvuldig op. Daarna stond hij op en begon aan de lange, zware weg naar beneden.

© Plato 2012

WE-300 van Cornelis en Jordy: overwinning

Beste lezers,
Bijgaande vragen plus daarop gekalkte antwoorden vond ik als prop naast de prullebak. Ik denk dat het goed is als u nu eens ziet hoe er achter mijn rug gepraat en geschreven wordt. Met de inhoud heb ik vanzelfsprekend niets te maken. Plato.

Hé, Cornelis, hier een vodje van Melody.
Blijf  met je takken uit mijn postbakje. Wa’s dat?
Een stokkie van dat wijf dat mijn wilde opvoeden. Maar ik won natuurlijk. Ze is nou nog an de drank.
Let op je taalgebruik. Het is mij, niet mijn. Wat is een stokje?
Vragen die je mot beantwoorden.
Ik MOET niks. Lees op!
1: voor wie zou je WAT wensen?
Stupide vraag. Eeuwige roem voor mijzelf.
Uitgebreid Ego heb jij.
2: welke diersoort krijgt van jou een andere soortnaam?
Het hangbuikzwijn. Dat wordt van Sus scrofa vittatus veranderd in Sus scrofa stupida Melodytus.
3: je hebt alles. Je moet 10 euro besteden. Wat koop je?
Nog zo’n beerputvraag. Een vuilnisbak. Daar gooi ik Melody met haar vragen in.
Of stuur een pakkie voetzoekers.
4: waar kijk jij het meest naar uit?
Naar mijn weblog. Kan ik dit analfabete zootje snel achter me laten.
Mag ik dan je deur dichtmetselen… ja?
5: volg je je verstand of je hart en waarom?
Mijn verstand. Met mijn hart kom ik bij vrouwen. En daarna in de drek.
6: Je mag met Beatrix op werkbezoek. Waar gaan jullie naar toe? Waarom?
Naar Dierenpark Emmen. Kan ze haar onderdanen bezichtigen.
7:  je moet iets doen voor een goed doel. Welk?
Mijn weblog renoveren.
8: wat zou je met de M/V van je dromen doen, als het kon?
Met Plato gaan vissen. Ik aan de hengel. Hij aan de haak.
Whahahahaha. Ik ga kijke…
9: Je mag een feest voor bloggers organiseren. Hoe ziet dat er uit?
Tuinfeest met lampions, Koos Albers, Geer en Goor, vette happen en Melody.
10: Welk huisdier kies jij?
JOU!
Wat je segt ben je selluf.
11: Wat zou jij mij schenken (Melody dus)?
Een halsband en een muilkorf. En nou opgesodemieterd met die rotzooi, Jordy.
Nanananananaaaaaaaaaaaa!!!!!

WE-300: het nieuwe woord

Over Cornelis, Tuinier en Jordy:
Zij die het via dit stukje opnamen voor Cornelis Critieck en Tuinier hebben gelijk. Ik was te egoïstisch. Inmiddels hebben wij een gesprek gehad. Resultaat: de heren schrijven elk een WE-300. Ze waren zeer content. Kunnen de fans er ook mee leven? Maar Jordy, moet ik die nu kort houden of mag hij ook schrijven? Graag jullie mening. 

En dan nu de WE-300:
Er werden door jullie maar liefst 23 leuke verhalen geschreven.  Er komt nog een 24e, maar Truus kon deze nog niet meteen plaatsen door een technische storing.
Hier de link naar de vorige WE (afscheid)
Iedereen heel erg bedankt. Zo maken we deze rubriek samen tot een succes.

De nieuwe WE:

 

Overwinnen

klik op het woord voor de betekenissen.

Periode:
26 januari t/m 15 februari 2012

Links
In het reactieveld

Voorwaarde
Precies 300 woorden en de titel niet in het stuk noemen.

Allemaal veel succes en schrijfplezier

Reeds verschenen:

Melody     Music_in_Mind     Artmus     Klaproos     Ria     Ikenmij     Anneke     Geesje     Cornelis en Jordy     Reismeermin     Gwyn     Voetje      Natasja     Trees     Marcel     Marja     Dieneke     Truus     Tuinier     Novelle   Baasbraal     Hanneke     Plato     Mrs. T     Jokezelf     Jeetjemina     Mirjam_Kakelbont     Smijling

Zeilbejaarde

Met een zucht schakelde hij de boordradio uit. Dan maar geen officieel record, wat maakt het uit, dacht hij.  
Moeizaam kroop hij de kleine kajuit uit en keek lange tijd uit over het wijde water aan het einde waarvan een bloedrode zon traag het zwerk besteeg.
Nadat hij de tuigage in orde had bevonden, daalde hij hoestend af naar zijn leefruimte en rustte geruime tijd uit. Daarna smeerde hij boterhammen en zette thee.  Tijdens het eten controleerde hij zorgvuldig zijn koers en schreef in zijn logboek: prima weer.  Goed op koers.  Zeemijlen: 26.112. Nog zo’n 1.000 te gaan. Daarna veroorloofde hij zich een dutje op de vertrouwde bootcadans.

Het moeilijkste was natuurlijk het bepalen van de vertrekleeftijd.  Ooit was er  een man geweest die het avontuur als 90 jarige aanging. Hij haalde het, maar was nadien behoorlijk gefrustreerd toen hij vernam dat er inmiddels een 92 jarige onderweg was om zijn verse record te breken.  Daarentegen was er ook iemand die besloot te vertrekken op  zijn 95e. Tja…

Toch had ook hij besloten te wachten en ondertussen zo fit mogelijk te blijven.  Op tijd rusten, gezond eten, gymnastiek oefenen. Allemaal  een kwestie van discipline.
Natuurlijk had men hem voor gek verklaard. ´Maar ik ben weduwnaar en heb geen kinderen.´ had hij gerepliceerd. ‘Ik ben een zeiler. Mijn schip is mijn thuis. Dit is wat ik wil… om de eer.´
Hij had doorgezet en was daags na zijn 99e verjaardag vertrokken, een hoofdschuddende menigte achterlatend.

Plotseling was hij wakker.  Had hij te lang geslapen?  Vreemd… geen cadans.  Verbazingwekkend snel verliet hij de kajuit en schrok.
Daar, in sportief wit gekleed, zat een oude vrouw en stuurde het schip  met vaste hand over een landschap van witte wolken.
‘Maar ik, ben ik…?’ stamelde hij.
Ze knikte en grijnsde: ‘ ach, en je zat er ZO dicht bij, hè?’

Voor de link: klik op de foto

 © Verhaal: Platoonline, 2012