Welkom op de verhalenblog Platoonline

Houd je van schrijfuitdagingen?
Doe dan mee met de…

WE-300 van april / mei 2013

Elke drie weken staat hier een nieuwe
uitdaging in de vorm van een woord.
De bedoeling: schrijf hierover een
verhaal van exact 300 woorden
zonder dat woord in het stukje te noemen.
(verzin een goed alternatief).

Zet het verhaal op je blog en zet de link in het
reactieveld  van de WE uitdaging.

Als je ook leest bij- en reageert op de WE’s van de
andere schrijvers wordt het natuurlijk helemáál leuk.
Doe je mee?

Veel schrijfplezier.

 

Vijf dagen Praag II En… een nieuwe WE

Ingrediënten: geld, rugzak, fototoestel, dieprode touringcar, chauffeur,  bejaarde gids, vijfenveertig enthousiaste Vlamingen en vijf ‘Ollanders.

Toen we Praag bereikten, regende het.
‘Dat,’ zei de gids licht ironisch, ‘wordt de komende dagen niet beter. Hier is uw kamersleutel, om zeven uur start het diner en vanaf kwart voor negen  maken we een eerste wandeling.’
Die avond stonden we aan de poort van het centrum: de kruittoren. Het zou een explosief interessante trip worden. 

Drie dagen lang doorkruisten we het fascinerende Praagse centrum. Er zijn zoveel bezienswaardigheden, je kunt ze onmogelijk allemaal noemen. De (vaak té bombastisch ingerichte) kerken, het overweldigend aantal standbeelden en de Art-nouveaugebouwen waren vaak schitterend (nog even likkebaarden, Tagrijn).

 1 en 2: deze gebouwen staan op het Wencelasplein.
3: standbeeldengroep op het centrale plein in Praag.
4. Het kerkraam van Mucha in de Sint Vitus Kathedraal.

Ook bezochten we de burcht, een prachtige oude bibliotheek, een klooster en een twee oude synagoges. 

De oude bibliotheek (foto is wat wazig maar het moest stiekem want je mocht beslist niet fotograferen).

Overigens moest je niet gek opkijken als je, tussen al dat moois, gebouwen ontwaarde die half op instorten stonden. Tsjechië is simpelweg niet rijk genoeg om alles te restaureren.

Zo dus: dit gebouw is een deel van het station. Sommige kopjes, boven de ingangen, hebben het verleden overleefd. 

Het toerisme wordt gedragen door twee Praagse zonen: de schrijver Kafka en de Art-nouveauschilder Mucha met, in hun voetsporen, de componisten Dvorák en Smetana (die Moldau). Van hen zie je overal de tekenen.

Een verwijzing naar een expositie. Helaas kwamen we daar niet aan toe.

Het huisje in het zgn. gouden straatje. In dit huisje heeft Kafka een aantal jaren gewoond en gewerkt.

Wie in Praag rondwandelt kan niet om zijn directe verleden heen. Het Wencelasplein (de plek waar de revolutie begon met de zelfverbranding van de student Jan Palach) verwijst naar de communistische overheersing.

Het kleine museum, in een synagoge, met oude koffers van Joden die hun laatste reis maakten en een tot nadenken stemmende verzameling tekeningen van kinderen die de oorlog niet overleefden, verwijzen naar een droeve, mensonterende periode. 

Veel kilometers en veel indrukken dus. We waren elke avond bekaf maar het was zeer de moeite waard. We gaan het zeker nog eens over doen maar dan op eigen gelegenheid.

Tekst en foto’s: © Platoonline

De nieuwe WE

Indrukken

Periode:
24 mei t/m 16 juni 2013

Veel schrijfplezier

Plato

Binnenkort in dit theater….

…Een kort verslag van vijf dagen Praag met foto’s.

Jullie zijn het van mij niet gewend en ik maak lang zulke mooie niet als Artmus, Klaproos, Ellyvan Doorn en vele anderen. Maar ik waag het er maar op.

….En aan het einde van dat verslagje natuurlijk weer een nieuwe WE-300 uitdaging.
(wie nog mee wil schrijven aan de vorige, heeft dus nog een dagje de tijd).

Hier alvast een klein voorproefje van Praag.

Dit is het Svejk restaurant, genoemd naar de brave soldaat Schwejk uit het boek van Jaroslav Hasek (1883–1923).

 

 

Dit gebouw staat net achter het centrale plein van Praag. Het bijzondere eraan is, dat de muren zijn geschilderd in twee kleuren: wit als ondergrond en zwart daaroverheen.Daarna heeft men de afbeeldingen, zoals hier zichtbaar, uitgekrast. Het effect is prachtig.

Het beeld van de schrijver Kafka die, het is veel schrijvers eigen, een moeizame verhouding met zijn vader had. De vraag is bij dit beeld: torst Kafka nu zijn vader op de schouders of de vader Kafka? Hierover
breken kenners nog dagelijks het hoofd.

 

Veel voorkomend Praags beeld. In andere steden zitten de bedelaars gewoon met kartonnen plaat en bakje.  De Praagse bedelaar echter knielt, het hoofd strak naar beneden. Gooi je wat in de pet, dan volgt een minieme beweging van de hand als dank. Na een paar uur wordt hij afgelost. De collega draait op zijn gemak wat rondjes, neemt zijn positie in en zet de taak voort.

Gegroet, mede namens Cornelis Critieck….

Tuinier.

WE 300: Oplossing II

Grommend manoeuvreerde de oude man door de drukke expositieruimte. Met arendsoogachtige blik schakelde hij tussen de bezoekers.
Kende hij hier nog iemand? Het dorp was allang bezet door stadse hufters, die boerderijtjes opkochten en verbouwden tot fysiotherapiepraktijken of vakantiehuisjes. Normale dorpsbewoners, zoals hij, telden niet meer.
Hé, was dat niet de vroegere buurman, die in augustus 1972 zijn rozenstruikje had verwoest? Een foutje bij het grasmaaien… tshah, maak dat de kat wijs. Treiteren was het, omdat hij niet zulke mooie rozen had. De kerel had hem weliswaar een nieuw (maar veel rottiger) struikje bezorgd, maar zijn wrok was gebleven.
Eenenveertig jaar geleden, dus dit kon hem onmogelijk zijn. Maar deze man leek wel héél sprekend. Hij schuifelde in zijn richting en snavelde boers: ‘hoi, ben jij er eentje van Boersma.’
De man keek op: ‘klopt, opa Hendrik woonde hier vroeger.’
‘Dat was mijn buurman.’
‘Dus u bent mijnheer Dorenbos?’
‘Krek. Ik krijg nog twintig euro vanwege die rozenstruik, je zal er wel van weten.
De man bezag hem peinzend en antwoordde:
‘Inderdaad. U was jarenlang HET gespreksonderwerp op familiebijeenkomsten. Zelfs op zijn sterfbed sprak hij nog over u, dat struikje, uw pesterijen en het kwaadspreken waardoor hem het wonen in het dorp onmogelijk werd.
Doordringend keek hij Dorenbos aan. Deze keek weg en sipte: ’mijn mooiste struikje, ‘t was zijn schuld.’
‘Het is heel bijzonder, iemand te ontmoeten die nooit vergeet en vergeeft. Ach, u heeft opa al zo lang op uw rug, ik zal u maar van hem verlossen. Uw smartelijk verlies is gelukkig op geld waardeerbaar? Zie hier…’
Hij drukte de verbouwereerde man een briefje van twintig euro in de handen.
‘Veel geluk ermee.’ En weg was hij.
De oude staarde duister naar het biljet. Toen mompelde hij: ‘verdakke, dan had ik net zo goed dértig euro kunnen vragen.’

Verhaal: © plato 2013

 

 

 

WE 300: oplossing

Zo wonderlijk stil was het in haar. Alsof ze met een onzichtbare afstandbediening haar wereld in de pauzestand had gezet.
Ze zou op elk moment, langzaam en beschouwend, door de stilstaande taferelen van haar leven kunnen lopen, bij het voorbije hier en daar iets in tedere herinnering vastpakkend maar toch het geheel van afstand belevend zoals men een oude foto van zichzelf ziet en zachtjes zucht: ‘ach ja.’
En dan was er het onvermijdelijke niet voorbije.

Ze wist het, men sprak over haar. Sinds haar bewuste vlucht naar binnen was ze haar omgeving een raadsel. Men kon het geen naam geven. ‘Beginnende dementie,’ opperde iemand. Maar onderzoeken gaven anders aan. Het zette zowel de familie als de artsen op het verkeerde been.
Men had het haar kunnen vragen. Als ze zin had gehad, had ze kunnen zeggen hoe vreselijk zat ze die bemoederende, belerende, zelfs hautaine houding was die haar dagelijks ten deel viel. Alsof tachtigjarigen geen serieuze benadering meer verdienden. Alsof ze haar als een oud soort kleuter via de maaltijden en de bingo naar haar einde moesten begeleiden.
Als ze zin had gehad…

Hoewel haar ogen en oren niets mankeerden, had ze zichzelf aangeleerd nergens meer op te reageren, haar gezicht strak te houden en haar blik op verre horizonten te richten. Aanvankelijk kostte dat veel moeite. Maar de gedachte dat haar pantser onbreekbaar zou zijn en dat men uiteindelijk uit wanhoop zou zwijgen, had haar doen doorzetten.

‘Op een dag dat niemand het nog verwacht, zeg ik scherp waarom ik het deed en hoe ik ze haat,’ fluisterde ze in zichzelf.

Maar op de dag dat ze wilde spreken, ontsteeg slechts een dof mompelen haar keel en ervoer ze huiverend dat iemand liefdevol door haar haren streek en zei: ‘ja vrouwtje, we gaan zo aan de pap.’

Tweemaal One o One: Weg

I

Vorige week liep ik moedeloos tussen paardenbloemen en ander onkruid, dat, zoals men zegt, in mijn tuin welig tiert. Artrose weerhoudt me van langdurige actie.
Was ik rijk, ik nam een tuinman, maar crisis, pensioen en armlastige telgen weerhouden me.
Die avond werd ik gebeld door… Cornelis Critieck. Hij wilde graag naar het Mucha- museum maar helemaal alleen zó ver van huis, durfde hij niet goed. Had ik zin om mee te gaan? Hij zou mijn deel betalen, het was toch een aanbieding.
Ik klaarde helemaal op en zei meteen ja.
Zaterdagochtend vertrekken we.
Leuk hè, zo spannend.

Tuinier

II

Ik was het zat. De voortschrijdende berg boekenpulp, het gezeur over de crisis, het bezuinigingsgeblaat van politici, het inadequate optreden van de politie, de rotzooi bij de NS, het vriendjespolitieke gewauwel in DWDD, Plato met zijn gezeur, het was me een gruwel.
En toen dat Koningslied.
Ik wilde maar één ding: weg!
Op een ochtend lag die aanbieding op mat. Mucha, Kafka. Ik handelde meteen, belde Tuinier en vroeg hem mee. De stakker kan momenteel niet tuinwroeten en durft ook niet alléén zo ver op reis.
Blij dat hij was!
U zult mij missen. Daar moet u even doorheen.
Gegroet

Cornelis

De nieuwe WE voor april/mei

God zat op zijn troon en dacht:
altijd wat met die mensen. Dat moordt, liegt en bedriegt maar.
Ik heb reuze zin in weer eens een pittige zondvloed.

Mens zat in zijn luie stoel en brulde:
‘smerige kat. Je hebt wéér in de kamer gepist. Ik kan wel blijven dweilen.
Wat let me of ik draai je de nek om.’

Kat lag met zijn luie kont op de tuinviolen en mauwde venijnig:
‘als ik je te pakken krijg dan vermoord ik je, verrekte vlo.
Ik krab me een ongeluk.’

Vlo lag bedroefd tussen de kattenharen en hijgde:
‘rotbacillen, zo’n griep heb ik nog nooit gehad.
Maak je zichtbaar krengen, dan kan ik jullie bevechten.’

Bacil zweefde vermoeid door het zwerk:
‘altijd word ik uitgekotst, somberde hij. Terwijl ik alléén maar wil delen.
Ach, het ligt allemaal aan de zon.’

De zon stond hoog aan de hemel en pufte:
‘mijn hemel, wat een hitte. En morgen dreigt het nóg warmer te worden.
God sta me bij, tenslotte is het zijn schuld. ’

*********************

Plato zit achter zijn computer en tikt:
Nou, nou nou, wat een sombere wereldkijk weer .
Daar moet toch een oplossing voor zijn?
Hé, leuk woord….

De nieuwe WE:

Oplossing

Periode: 22 april t/m 16 mei

Wie reageert bij wie?
Mrs. T merkte in de reacties op dat er erg weinig
bij elkaar gereageerd wordt.
Jammer eigenlijk. Zo mis je heel wat leuke verhalen.
We kunnen elkaar uiteraard niets verplichten.
Een kleine hint dan maar: lees elkaar eens en
laat weten wat je van de verhalen vindt.

Veel lees- en schrijfplezier.

Plato

Reismeermin    Nathalie    Melody   Rianne  HansdeZ    Petr@    Baasbraal    Marja    Smijling    Ria    Letterzetter    Anna    Laura      Anneke
H.H.Hulk      Joke     Dwarsbongel     Plien     Tasja    Kakel     Marja
Voetje    Door    Mrs.T    Plato I    Novelle    Plato II    Geesje
Plien     Trees

NB. Bij Anna kun je reageren via haar contactformulier. Ze stelt dat zeer op prijs.

 

 

Ontroerend

Laatst hoorde ik zeggen: ‘Toon Hermans en Wim Sonneveld leven nog. Maar Wim Kan… is echt morsdood.’ Verdere uitleg volgde niet. Maar ik begreep.

Wim Kan (1911- 1983)
Vanaf  plm 1950 tot 1982 was hij DE cabaretier die de landelijke politiek in een gigantisch tempo voluit, genadeloos op de korrel nam. Jarenlang was hij bekend door zijn oudejaarsconferences (ook bij politici). Men zei: ‘als Kan hem niet noemt in zijn conference stelt een politicus niets voor.’ Aan het einde van elk programma nam hij samen met echtgenote Corry Vonk het applaus in ontvangst. Samen zongen ze dan:

Nou gaan overal op de wereld alle voordoeken weer dicht
In Londen en Maastricht, daar doven ze het licht
Nou valt overal op de wereld van de schimmen en de schijn
Het grote voorgordijn, van Broadway tot Berlijn
De mensen staan te dringen om hun kleren
En informeren: ‘Zijn die Corry en die Kan nog bij elkaar?’
Ja, want nergens op de wereld wat geen sterveling denken zou
Vindt men oprechter trouw,
dan tussen man en vrouw
Met d’r tweeen in een one man show.

Tegenover het fenomeen televisie stond Kan buitengewoon sceptisch. Daarom gaf hij pas na 1973 (sporadisch) toestemming voor een TV-registratie.
De laatste show, in 1982, was niet zijn beste. Kan was slecht geconcentreerd want Corry had in die periode een zware hersenbloeding gehad en was nog zeer zwak. Des te groter was de verrassing toen zij, klein en breekbaar, toch op het podium verscheen. Zie het fragment en proef de ontroering.

Onzeker
Wie zijn dagboeken (die hij meer dan 30 jaar bijhield) leest, ziet niet alleen zijn grote liefde voor het vak, zijn kritisch vermogen en humor maar ook zijn enorme onzekerheid. De voorstellingen die er zo soepel uitzagen, kwamen tot stand via veel bloed, zweet, tranen en de nodige alcohol. Echt genieten kon hij nooit, want altijd was er weer die nieuwe voorstelling waarvan je nooit wist of die wel aan zou slaan. 

Is Wim Kan werkelijk dood?
Wie cabaret maakt en/of beluistert over actuele politiek weet dat de meeste grappen sterven met de politicus. Kan wist dit ook, getuige zijn woorden: ‘kort is de roem,’ en: ‘ in de krant van vandaag wordt morgen de vis verpakt.’
Generaties na Kan zullen wellicht nauwelijks iets met hem hebben.  Maar toch… Kan was een theaterpersoonlijkheid. Was hij voor de radio of de televisie, dan was het stil op straat. Men was gegrepen, niet alleen door de grappen, maar ook door zijn dictie, zijn timing, zijn hele persoonlijkheid. De echte liefhebber zal dat hopelijk blijvend waarderen.

Jammer
Van Kan’s werk zijn veel platen en videobanden bewaard gebleven. Helaas heeft dat geresulteerd in een verzameld werk van drie DVD’s waarin de samenstellers flink met de schaar hebben gezwaaid en derhalve alleen de hoogtepunten hebben weergegeven. Een schandalige daad die totaal geen recht doet aan het talent van Kan. Ook niet aan de behoefte van de echte liefhebber trouwens. Die wil graag de onverkorte shows zien en horen.

Hopelijk komen de verantwoordelijken ooit tot zinnen en laten zijn artistieke nalatenschap integraal op DVD en CD verschijnen!